رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال
‏- سلام بچه‌ها! ‏- سلام! - سلام!
به یولیسیز خوش اومدید، امشب چی براتون بیارم؟
سلام کورتنی، چطوری؟ پنج تا ساندویچ استیک می‌شه؟
پنج تا ساندویچ!
باشه، باهاش سیب‌زمینی سرخ‌کرده، تیتر تات یا حلقه پیاز؟
می‌دونی که تیتر تات می‌خوام.
بابا من شب و روز خواب تیتر تات می‌بینم.
نوشیدنی چی؟
دکتر پپر می‌خورم.
شما چی می‌خورید؟
دکتر پپر.
دکتر پپر که عالیه.
چری کوک.
چهار تا دکتر پپر و یه چری کوک بده.
وکیلشم.
حتماً. همین بود؟
همین دیگه.
چطوری امشب؟
خوبی؟
من که حالم عالیه.
زودتر از هرچی بتونیم میاریم.
همه‌چی تازه‌ست.
تازه؟
چه عالی.
واسه همین عاشقشیم.
سلام رفقا.
اوهو.
سلام.
ببخشید مزاحم می‌شم، ولی برای این آقایون یه مشکلی پیش اومده،
می‌شه یه دقیقه با امزایا حرف بزنیم؟
حاضرید؟
از اونا اجازه می‌گیری؟
معلومه که می‌تونید.
جدیه؟
یعنی اونقدر که نباید شوخی کنم؟
این بشکه‌ها رو تو یه کامیون دزدی پیدا کردیم.
فکر کنم عسل باشه، دنبال یکی می‌گردیم که تأییدش کنه.
کجاست؟
سر جاده ۸۱ به سمت شمال.
کی دزدیدتش؟
نمی‌دونم.
کامیون رو زدن کنار و راننده فرار کرده.
وزن بشکه‌ها چقدره؟
حدود ۶۰۰ پونده.
پس شرط می‌بندم عسله.
فقط از وزنش فهمیدی؟
نه بابا.
زنبور چیز دیگه نمی‌ده.
با هم کار می‌کنید؟
دوستشم.
وکیلشم هم، اگه لازم شه.
حواسش هست که حرف احمقانه نزنم.
کار شبانه‌روزیه.
ریپی تو همین شهر دفتر وکالت داره.
عسل رو می‌سازی؟
نه قربان.
زنبورها می‌سازن.
ولی من زنبورداری می‌کنم و عسل می‌گیرم.
یعنی چی عسل می‌گیری؟
یعنی از تو مزرعه‌ها میارمش کارخونه، بشکه‌ای و شیشه‌ای می‌کنمش.
و توی خرس‌های کوچولو.
به نظرت اینا چقدر می‌ارزه؟
یه بشکه مثل اون؟
برای یکی مثل من، بشکه‌ای ۱۵۰۰، ۱۶۰۰ دلار.
ولی قیمت بازار چند برابر اینه.
مثلاً چقدر؟
هرکسی قیمت و حساب و کتاب خودش رو داره.
اگه من ۶۰۰ پوند رو تو شیشه‌های یک‌پوندی بفروشم، بشکه‌ای ۱۲ هزار دلار درمیارم.
تو اون کامیون ۲۰ تا بشکه داریم.
هوم.
پس اگه درست باشه، می‌شه...
حدود ربع میلیون دلار.
ما داریم دنبال صاحبش می‌گردیم.
دزدی عسل خیلی زیاد شده، می‌خوایم مستقل صاحبش رو پیدا کنیم.
ببین، اگه به عسل‌فروشا خبر بدی ۲۰ بشکه عسل کنار جاده تو یه کامیون مونده،
یهو کلی آدم پیدا می‌شن که ادعا کنن کلی عسلشون دزدیده شده.
جای شما بودم تو این کار زیاد سرک نمی‌کشیدم، رفقا.
آدم‌های مهربونی توش نیستن.
می‌تونی بگی مال کجاست یا مال کیه؟
سعیمو می‌کنم.
نمی‌دونم.
می‌تونید یه بشکه برام بیارید ببرم کارخونه آبش کنم؟
بله آقا.
صاحبش...
تنها راهش اینه که عسل رو آب کنی و ببینی نشونی توش گذاشته یا نه.
این کارو می‌کنن؟
اگه نگران دزدی باشن، آره.
فکر می‌کنی تو بشکه مدرکی هست که بگه از کجا اومده؟
به نظرم اینم آخرین راهیه که برات مونده.
خب رفقا، امشب اینجا هر کمکی که بتونم بگیرم لازم دارم،
چون تا الان همه‌ی بچه‌های من یا نشئه‌ن یا مست.
هرچی لازم داری.
باشه.
آماده؟
لعنتی.
بفرما، شروع شد.
اولین فحش امشب.
خیلی بیشترم میاد.
خدا رحم کنه.
همه.
این اتاق مزخرفیه، همین.
این برای آب کردنش کافی نیست، نه؟
نه، اصلاً و ابداً.
ولی اگه خوشت اومده، یه فکر بکر دارم که این کار رو یه پله می‌بره بالاتر.
به یه کارگر سابقم زنگ می‌زنم.
مردی که هرچی آدم تو زمینه‌ی گرما لازم داشته باشه رو داره و بیشتر.
این بابا نسخه‌ی سنگینیه، رفقا.
اسمش رنیکه.
رنیک.
بجنب.
هوی!
کل راه رو دنده‌عقب اومدم، اصلاً دنده جلو نزدم.
بابات چطوره؟
خوبه.
شنیدی سمعک گرفت؟
حالا دیگه صدای آژیر دود رو می‌شنوه.
نه.
خیلی وقت بود لازمش داشت.
ایشون پله، مارک.
خوشوقتم.
چقدر طول می‌کشه؟
نمی‌دونم، ولی به اون اندازه که فکر می‌کردم طول نکشید.
کارل، باید به رنیک زنگ بزنی.
منظورت سونیاست؟
آره.
چطور؟
تازگی دیدیش؟
چرا اینجوری می‌پرسی؟
موهاشو فاجعه کوتاه کردن.
زنی که موهاشو می‌زد احساساتی شد و یادش رفت داره موی کی رو می‌زنه.
چتری سونیا رو زد و بعد که خواست درستش کنه، بدترش کرد.
الان شبیه زن‌های قدیم شده.
کولمار، این حرفو نزن.
خودت بیست دقیقه پیش همینو گفتی.
من دوست‌پسرشم.
کولمار، پس من امتیاز ویژه دارم.
همه بهم همینو می‌گن.
به نظرم این سؤال احمقانه‌ای نیست، تو چی می‌گی؟
من که هیچی سرم نمی‌شه.
اسمت چی بود؟
کولمار.
باشه، کولمار.
هرکی از کولمار خواسته امشب اینجا باشه دستشو بلند کنه.
پس معلومه پولتو کی می‌ده، پسر.
همه نعمتن، درسته اسکوپ کوچولو؟
خدای من، اینجا داغه و همینم خوشحالم می‌کنه.
اگه فکر می‌کنی می‌میری نیا تو، چون می‌گم هشدار دادم و ازت شکایت می‌کنم
اونم بعد از مراسم خاکسپاریت.
درست نمی‌گم، جناب وکیل؟
اینجوری نیست.
خب، شروع شد.
اینجا قاب‌ها رو باز می‌کنن.
کار من همین بود وقتی اینجا بودم.
یعنی چی، باز کردن قاب؟
یعنی موم رو برمی‌داری تا به عسل برسی.
صبر کن، عسل موم داره؟
جدی این سؤالو پرسیدی؟
قول نمی‌دم، ولی با این همه گرما و جاذبه، شاید تا صبح این عسل رو برات دربیارن.
اون‌وقت می‌بینیم نشونه‌ای توش هست یا نه.
پس اینجا عسل‌گیریه.
قاب‌ها رو می‌ذاری اون تو، خیلی تند می‌چرخه و عسل درمیاد.
نمی‌فهمم.
ببین.
روشنش کن.
اونو بنداز پایین.
عسل درمیاد.
داره رد می‌شه.
وای گندش بزنن!
هوی!
وای نه!
لعنتی.
وای گندش بزنن!
برگشت.
کلاهش کو؟
موهاش کو؟
چرا عسل‌گیر من روشنه؟
می‌خوای بدونی چطوریه؟
موهاش تو عسل‌گیر منه؟
نمی‌دونم.
همه موهام رفت؟
موهاش افتاده تو عسل‌گیر؟
آره، فکر کنم دم‌اسبیش افتاد تو.
وای گندش بزنن!
موهای خونیش رفته تو عسل من!
آقا، من آینه می‌خوام!
نمی‌خوای.
آروم بشین.
شاید تو لوله‌ست.
درش بیارم ببینم؟
به هیچ کوفتی دیگه دست نزن، حرومزاده.
کیر توش!
اونجا رو.
فحش دادم.
مسیحی مؤمنم.
دو ساله فحش ندادم.
ممنون، رمی.
یکی پل کوبار رو ببره بیمارستان.
من می‌برمش.
بلندش کن.
باید تند باشیم.
بیا رفیق.
چرا کسی نگام نمی‌کنه؟
بده؟
راستشو بگو.
همین الان درستت می‌کنیم.
فقط راه بریم، باشه؟
اون کلاه محبوبم بود.
کلاه نو برات می‌گیریم.
هر تیکه‌ای از اون که تو عسل‌گیره رو لازم داریم.
چی لازم داری؟
کمک می‌کنم.
نمی‌خوایم مزاحم شیم.
الان یه کم سخته که نباشی.
باورم نمی‌شه اینو گفتم.
انگار دم‌اسبیش افتاده تو دریچه عسل من.
پس درش بیار.
نمی‌تونم.
زایا، اون پوست رو از توش لازم داریم تا تو بیمارستان دوباره بذارنش سر جاش.
فکر می‌کنی همینو می‌کنن؟
دوباره بذارنش؟
آره زایا.
تو و تو نمی‌رید درش بیارید؟
عسلمو نجات بدم؟
این چه سؤالیه؟
فکر کنم باید درش بیاریم تا جمجمه‌ی اون بدبخت نجات پیدا کنه.
یا خدا.
فکرشو نکرده بودم.
بهت می‌گم، می‌تونیم اون تیکه رو دربیاریم و بذاریم رو سر کولمار.
حق داری.
چاره‌ای نداریم.
حق داری.
بچه‌ها، اون طرف خیابون یه پمپ‌بنزین شبانه‌روزی هست.
برید اونجا بشینید.
زایا، باید بریم اونی رو بیدار کنیم که می‌تونه بقیه پوست سر پسره رو دربیاره.
لعنتی.
بزن بریم.
توضیح بده، تیم.
می‌خواستم کیف پولمو بردارم.
دلیل نمی‌شه تقصیر من باشه.
تو اتاق داغ چه غلطی می‌کردی؟
اصلاً نمی‌تونم برات توضیح بدم، و نیومدم اینجا از خودم دفاع کنم.
کدومش؟
راستی.
یه قفل لازم داریم.
چی؟
چراغ‌قوه.
ریپ، در اتاق داغ رو ببند و قفلش کن، باشه؟
باشه.
تو اون اتاق چیکار می‌کنی؟
می‌خوام تا صبح یه کم عسل از بشکه آب کنم.
باشه.
همین پایینه.
افتاد تو دریچه.
دارم در رو باز می‌کنم.
بالاش.
آره، آره، آره.
بفرما.
زود باش.
بجنب.
نه، ببخشید.
لعنتی.
وقتی حرف می‌زد چیزی دیدی؟
دم‌اسبی داشت؟
آره، دم‌اسبی داشت.
پس دم‌اسبی کی باشه؟
وای گندش بزنن!
خدایا!
لعنتی، پدرسگ.
بیا بیرون.
یخدون.
کلاهو بیار.
آره، آره، آره.
یه کلاه اون توئه.
یه کلاه هست.
آره، کلاه بیسبال سرش بود.
یخدون کو؟
خدایا!
عوضی!
یخدون کو؟
ها؟
یخدون کو؟
اِه، لعنتی، من که یخدون ندارم.
پس چرا گفتی یخدون بیارم؟
نمی‌دونم.
اولین چیزی بود که به ذهنم رسید، نه؟
لازم داشتن یعنی داشتن نیست که.
خب، یه گالن، یه شیشه، چیزی چی؟
نه، دونه‌ای هشت دلار خرج داره.
عمراً.
جدی می‌گی؟
آره، جدی می‌گم.
برو یکی از اون شیشه‌های خرس بزرگه رو بیار.
یه دلار و بیست سنته.
ها!
زود باش!
این کثافت‌کاریه!
لعنت بهش.
بریم.
آخ!
این کثافت‌کاریه!
غر نزن.
تو که سر کولمار رو نگه نمی‌داری.
هوی!
کی می‌کنه؟
چی؟
نمی‌دونم.
خرسه کو؟
اونو کجا می‌بریم؟
الان زنگ می‌زنم.
کاش بشه دوباره سرهمش کرد.
الو.
ریکی‌ام.
این بچه‌ها اینجان.
کجایید؟
مدیسین بار.
باشه، داریم میایم.
من که بودم برای دوختن دم‌اسبیم اونجا نمی‌رفتم.
کسی اینجا باهات مخالف نیست، عیبی نداره.
لعنتی، سینه‌م داره درد می‌گیره و این راه هم که کوفتی درازه.
خب که چی؟
تو این موقعیت‌ها گریزی نیست.
مطمئنم همینطوره،
ولی این عوض نمی‌کنه که باید ببریمش هر بیمارستان خدانشناسی که انتخاب کرده.
اگه خوشش اومده، لطفاً همراهیم کنید.
— ماي موويیز —
در، در!
یکی بیاد!
هی، هی، هی، هی.
برو یه کم آب سرد بیار.
لعنتی.
ببخشید خانم.
من یه بیماری دارم و باید قرص‌هامو بخورم.
بعد اون پسر مدیره سرش رفت و،
خیلی ضربه روحی بود و فکر کنم باید بهم رسیدگی بشه، شاید اورژانسی باشه.
خب، می‌تونی این دو تا تخته‌شاسی رو برداری و کارت بیمه‌ت رو بدی؟
این کاغذ می‌گه بهت بگم سینه‌م درد می‌کنه و اورژانسیه، که گفتم.
بازم می‌خوای این کوفتی رو پر کنم؟
حالت خوبه، رفیق؟
کیه؟
سم داغه.
تو کارخونه عسله.
رمیک.
سلام رفیق.
بابت دستگاهت شرمنده.
نمی‌خواستم چیزی رو خراب کنم.
فقط...
نه، عیبی نداره، پسرم.
چیزی خراب نشده.
جز اینکه تو زخمی شدی.
فکر نکنم زیاد طول بکشه.
می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
باشه.
چه حسی داره؟
الان یه چیز خوب زدم، پسر.
حس بدی ندارم.
تازه، رمیک یه کم فنتانیل آپاچی بهم رسوند.
چون داروهای بیمارستان خوب نبودن.
کولمار، اینجوری حرف نزن.
ببخشید.
پدرسگ.
چی شده؟
رمیک، صبر کن.
آره، فکر کنم منو تو یه موقعیت بدی گذاشتی.
کلاه شانست رو پس گرفتم.
جدی؟
آره.
از توش درش آوردم.
یه لطفی به خودت بکن.
امشب که رفتی، یادت نره.
چون یه مدت باید سرت باشه.
باشه.
خب، گوش می‌دم.
شاید یه روزی بتونم بازم اون گرانادا رو بزنم.
چطوره؟
خوبه.
یه کم غذا برای پسره بگیر و براش ببر.
تو چیزی نمی‌خوری؟
نه، ممنون.
چیزی نمی‌خوام.
ولی ممنون.
فقط شما؟
آره.
همون که اولش گفتی، قهوه، چای سرد.
فقط، فقط قهوه، لطفاً.
وای خدا.
سلام بچه‌جون.
نمی‌دونستم برگشتی این طرفا.
آره.
چطور بودی؟
باشه.
هلن، هلن؟
کی برگشتی؟
تازگی.
چند ماهه.
چقدر خوشحالم می‌بینمت.
می‌خوای بشینی؟
الان نمی‌تونم.
نمی‌دونستم تا این طرفا میای.
معمولاً تو مسیر من نیست، و نمی‌تونم بگم چی امروز منو کشوند اینجا.
حالت خوبه؟
دلم نمی‌خواد باشم، که از خیلی‌هایی که امروز این دور و بر بودن بهترم.
و، تو چطور؟
بعد از اینکه از پیش ما رفتی، خونه‌ی خوبی گیرت اومد؟
یه جورایی.
اینجا جای خوبی برای کار کردنه؟
باهات خوب تا می‌کنن؟
کاره دیگه.
آره.
ببین، چند هفته دیگه تو سند پلام برنامه دارم.
همین بالای جاده‌ست.
پیداش می‌کنی.
وقتی کار نداری.
شاید بتونی سری بزنی تا با هم درباره‌ی یه چیز بهتر حرف بزنیم.
چطوره؟
باشه.
می‌خواستی بگی برگشتی؟
معلومه.
باشه.
خوبه.
محشر بود!
نمی‌دونم درباره‌ی همچین چیزی چی بگم.
چطور بود؟
عاشقش شدم.
شما عالی‌اید.
بیا.
یه چیزی هست که باید باهات حرف بزنم.
بشین.
داشتم فکر می‌کردم.
یه برداشت بزرگ در پیش دارم و به کمک احتیاج دارم.
تو کندوها؟
تو کندوها.
واقعاً برای این کمک لازم داری؟
آره، واقعاً برای این کمک لازم دارم.
فکر می‌کنی از پسش برمیام؟
می‌دونم که برمیای.
اگه خوب نبودم بهم می‌گی؟
لازم نیست بگم.
یکی دیگه رو می‌ذارم.
امتحان می‌کنی؟
نمی‌دونم.
شاید.
لازم نیست همین الان تصمیم بگیری.
بریم قبلش یه چیزی بذاریم تو شکممون.
دنبالم بیا.
آخرین بار کی مهمونی دورهمی رفتی؟
نمی‌دونم اصلاً رفته باشم.
ای خدای مهربون، بذار یه چیزی بهت بگم.
از وقتی یادمه، همیشه دلم می‌خواست یکی رو تو یه دورهمی راهنمایی کنم.
غذاهایی که رو میز چیده می‌شن، از اون چیزی که معمولاً اعتراف می‌کنم برام مهم‌ترن.
چون تو هر دورهمی هم راست هست هم دروغ.
هر غذایی یه داستان داره.
من اینجام که بهت بگم کدوم غذاها راستن و کدوم دروغ.
شروع می‌کنیم از لوبیا چشم‌بلبلی خانم آبردین.
خانم آبردین از هر دری که رد می‌شد، یه جور صدای صاف‌کردن گلو درمی‌آورد.
اینجوری!
یه روز پرسیدم، خانم آبردین، چرا موقع رد شدن از در این صدا رو درمیاری؟
گفت، دارم شیاطین رو از ورودی‌ها و خروجی‌ها بیرون می‌کنم.
راست نمی‌گه؟
بعدی، پوره سیب‌زمینی خانواده کرگره.
کرگرها یه بچه دارن.
تو شهر می‌بینمش.
بهت می‌گم، حالمو بد می‌کنه.
سر کوچه رو می‌پیچم و اون پدرسگ کوچولو اونجاست.
یه بچه با صورت و بالاتنه‌ی یه مرد کامل.
مثل اون کوتوله‌های آب‌نبات‌به‌دست می‌مونه.
مثل بچه‌های کار مزرعه.
دقیقاً.
و خب، برام سخته.
چون نمی‌دونم مثل بچه باهاش حرف بزنم یا مثل یه الکلی پنجاه‌ساله.
تصمیمت رو بر همین می‌ذاری؟
معلومه که آره.
پس اون پوره دروغه.
خاطر اون بچه.
ازش دور بمون.
یه خبر خوب.
خوراک لوبیا سبز خانم خوانیتا.
مادر خوانیتا بیناییش رو از دست داد.
نمی‌تونست در باز رو از در شیشه‌ای تشخیص بده.
همه‌ش می‌رفت تو در.
خوانیتا اومد اینجا ازش مراقبت کنه.
گوشتی هم هست؟
معلومه که هست.
گوشت هست.
این گوشت‌ها رو بی‌خیال شو و یه‌راست برو سراغ سینه‌ی گاو.
دستور این سینه گاو از یه فرقه اومده.
یه کلیسای کوچیک وسط ناکجاآباد که کره‌ی خودشون رو می‌زنن.
نه بابا.
چی؟
الکی می‌گی؟
هیچی الکی نمی‌گم.
جدی می‌گم.
خانم جیل کوت رفت تو یه کلیسا تو روستا، پر از زن‌هایی با لباس جین و اون ابروها.
اون ابروها آدمو وسوسه می‌کنه با ماشین اصلاح بره و اون دخترها رو آزاد کنه.
از ابروهاشون؟
و چیزهای دیگه.
چون کمی بعد دوستم فهمید رئیسشون با نوزده تاشون ازدواج کرده.
همون‌جا این دستور رو دزدید و از اون فرقه فرار کرد.
این راسته.
و بالاخره می‌رسیم به سس گوشت.
سس گوشت خودش یه عنصر مستقل تو جدول تناوبیه.
چطور؟
چون رو هرچی تو بشقابمونه می‌ریزیمش.
همه سر سس گوشت هم‌نظرن، غذا تا قلبت رو نگیره غذا نیست.
خودمم همینطور.
می‌شه چند تا از دوستامو بهت معرفی کنم؟
آره.
در هر صورت می‌کنم.
نمی‌دونم یادته یا نه، ولی هر دسته از این جعبه‌های سفید یه کندوئه.
یه کندوی سالم، یه کندوی قوی.
تابستون تا هفتاد هزار زنبور توش می‌شه.
اولش که شروع کردم، بین ‏۵۰۰ تا ۷۰۰ کندو می‌گردوندم.
تو اوجم، هزار و پونصد تا کندو داشتم.
جیمی!
میکا، تری، این جیمیه.
جیمی به خدا اعتقاد نداره، ولی غذای این مسیحی‌ها رو راحت می‌خوره.
اون نمی‌فهمه چی می‌گن.
دقیقاً.
کاملاً روشنه.
من یه کلمه از این زبون مرداب‌نشین‌ها سرم نمی‌شه.
ناراحت نیستم.
من و اون یه سری کلمه ثابت داریم، ولی اگه از خط خارج شه، اصلاً تلاش نمی‌کنم.
برای یه شیشه عسل، زنبورها ۵۵٬۰۰۰ مایل می‌پرن و میلیون‌ها شکوفه می‌گردن.
حتی بعد از اینکه ازشون می‌گیریمش، دوباره از اول می‌سازن.
برمی‌گردن و می‌سازن.
هر بار، هرچی هم بشه.
از نو ساختن کار سختیه.
آدم می‌فهمه چقدر باید قدر مزه‌ی اون عسل رو بدونه.
چطورید خانم؟
این تریه.
تری، خانم خوانیتا
سلام عزیزم.
این آقا رو از کجا می‌شناسی؟
بچه که بود پیش اونا بود.
تو یکی از بچه‌های تحت سرپرستیش بودی؟
بله خانم.
پیش من و گلندا.
اون و برادرش دو سالی موندن.
جدی؟
اون موقع زایا رو نمی‌شناختم.
وقتی مادرم بیناییش رو از دست داد اومدم اینجا کمکش کنم.
اینجا، اینجا جامعه‌ی خودشونه.
زنبورها میان و می‌رن.
از مزرعه‌ها میان، از دور و نزدیک شهد میارن.
با هم حرف می‌زنن، قصه تعریف می‌کنن.
همه برای همدیگه زندگی می‌کنن.
کندو یعنی این.
همه یه جور زنبور دارن؟
هر کندو از سه جور زنبور تشکیل شده.
برات بشکافمش؟
معلومه.
باشه.
از زنبورهای نر شروع کنیم.
نرها از همه بزرگ‌ترن.
تعدادشون زیاد نیست.
ولی بدون اونا اصلاً کندویی وجود نداشت.
بعد زنبورهای کارگر.
این کارگرها همه کار می‌کنن، از نظافت و پرستاری تا ساختن کندو و رسیدگی به مرده‌ها.
شکارچی‌ها هم همینان، یعنی پرواز می‌کنن و هرچی تو دنیا پیدا کنن میارن تو کندو.
بیشتر اونایی که می‌بینی کارگرن، دارن از کندو در برابر مهاجم‌ها دفاع می‌کنن.
آره، می‌دونن جنگ‌های خونینی در پیش دارن.
ولی گمونم افتخار می‌کنن که می‌جنگن، چون برای جامعه‌شون می‌جنگن.
از چیزی که می‌سازن محافظت می‌کنن.
کارگرها تصمیم می‌گیرن ملکه‌شون کی باشه.
و همینطور تصمیم می‌گیرن کی وقت یه ملکه‌ی تازه‌ست.
اونو ببین.
فکر کنم خیال می‌کنن یکی از خودشونی.
یه چیزی ببین.
گرفتمت.
ملکه‌ست.
دو تا خیلی قوی لازم داریم.
هر ملکه‌ای از بدو تولد یه بازمانده‌ست.
بدون اون، کندو زنده نمی‌مونه.
نمی‌تونه بمونه.
برای همین هرجا بره، همه‌ی کندو دورش جمع می‌شن تا ازش محافظت کنن.
چقدر طول کشید تا همه اینا رو بفهمی؟
اینکه چطور زنبورها و کلنی‌ها رو مثل من بزرگ کنی؟
هوم.
دست‌کم بیشتر از نصف عمرم.
صبر می‌خواد.
صبر از باهوش بودن بهتره.
باور کن، کلی آدم باهوش دیدم که طاقت نداشتن صبر کنن تا یه چیزی رشد کنه.
آره، کلی آدم بودن که باید باهاشون صبر می‌کردم.
بیا تو.
اینجا رو یادته؟
آره.
سلام تیتر تات.
سلام رفیق، چطوری؟
دلم خیلی برات تنگ شده.
منم دلم تنگ شده.
کاتری، بیا تیتر تات رو ببین.
اسمشو گذاشتم تیتر تات چون عاشق تیتر تاتم.
تیتر تات؟
تیتر تات، این کاتریه.
اون اینقدر بهت غذا می‌ده که چاق و خوشحال می‌شی، عاشقت می‌شه.
چه جور موزیکی گوش می‌دی؟
احتمالاً نه مثل تو.
شرط می‌بندم منم همونو دوست دارم.
مال من فقط بانجو بیشتری داره.
می‌دونی این چیه؟
یوکلیلی؟
نه، یوکلیلی نیست.
ماندولینه، یه ساز بادومی‌شکل مقدس که موسیقی‌ای می‌سازه فراتر از زمان و مکان.
برونو!
ریو!
بیا کاتری رو ببین.
بس کن!
چند تا برزیلی پشت خونه زندگی می‌کنن، پس اگه دیدیشون، احتمالاً همونان.
بالاخره می‌گی چی گوش می‌دی؟
چرا گفتی چند تا برزیلی پشت خونه‌ن؟
پس چی می‌گفتم؟
فقط دو تا آدم.
خب، چند تا دلیل دارم که ملیتشون رو گفتم.
یک، یکیشون یه کلمه انگلیسی بلد نیست.
دو...
نمی‌دونم والا.
یادم رفت
نگهش می‌دارم واسه وقتی دلیل دومو یادم اومد.
اوی!
توپ؟
اوناهاش، همونجان.
ماچ!
سلام!
من برونوام.
اینم برونوئه.
اسمش چیه؟
کاتری.
کاتری؟
کاتری.
چه اسم بی‌نقصی.
بهت گفتن؟
نه.
اسم عالیه.
زنبورها رو دوست داشتی؟
آره، قشنگ بودن.
این آهنگ رو بلدی؟
همیشه اینو می‌زنه.
دیوونه‌شه.
بلدی؟
فکر نکنم.
بزن یاد بگیره.
دارم می‌زنم.
بزن اون یاد بگیره.
نه، ممنون.
گوش می‌دم.
زیاد می‌زنمش.
حالا تو بزن.
بزن.
نه، ممنون.
سخت نیست.
من خواننده نیستم.
چرا، خواننده‌ای.
همه خواننده‌ن، نه؟
فقط باید یه کم از این زرهی که تنته رو دربیاری.
اینجا جای امنیه، قول می‌دم.
فقط موسیقیه.
متقابل.
با من بخون.
ها؟
باشه.
آماده؟
قشنگ.
خوبی که.
افتضاح بود.
نه، افتضاح نبود.
فقط خودمون بودیم.
وقتی نسخه‌ی کامل زنده رو اجرا کردیم، بهت می‌گم کی وارد شی.
الان باید اخراج شم.
دارم عرق می‌کنم.
بس می‌کنی؟
نه، نمی‌تونم.
پایرت رو صدا کن.
پایرت!
چی؟
با همه وسایلت بیا.
چه وسایلی؟
همه وسایلت.
استیون رو هم بیار.
اون آهنگه رو می‌زنیم...
باشه؟
باشه.
بجنب.
اون پایرته.
تو گروه ماست.
یه شب دیدیش راستش.
داشتیم می‌زدیم.
اونجا پر همونا بود.
چرا دعوتش می‌کنی بیاد؟
نه، باید بشینیم.
گوش می‌دم.
نه، فقط گوش نمی‌دی.
الان بهت یاد دادم.
چاره‌ای نداری.
الان حمله عصبی بهم دست می‌ده.
می‌بریمت بیمارستان.
با هرکی میاد خونه‌ت همین کارو می‌کنی؟
چی؟
می‌ندازیشون تو موقعیت معذب‌کننده.
خب، شاید...
آره، اگه فکر می‌کنی آواز خوندن معذب‌کننده‌ست، که نیست.
برای خیلی‌ها هست.
اینجا کنسرت نیست.
یا خدا.
دیگه بسه؟
اوناهاشون.
ممنون که دعوتمون کردی.
آره.
همه به تری سلام کنن.
تری، تو چی می‌زنی؟
هیچی.
این بدترین کابوسمه.
می‌بینی حالا.
حالا که ویولنت دستته، اون مقدمه رو می‌زنی؟
حتماً.
و تو، ادای اینو درنیار که قسمت خودتو یادت رفته.
یادم نیست.
نه بابا.
نمی‌اومدم اینجا.
آماده؟
آره.
باشه.
شش، هشت.
آره.
یک، دو.
یک، دو، سه، چهار.
واو.
باشه.
محشره!
آره.
هو!
1. 2.
3. 4.
بریم.
به حق آن مصلوب.
اوه، اوه، اوه.
من مردم و می‌میرم.
دنیا رو می‌روبی و می‌بری.
رهبرانت را گمراه نگه می‌داری.
با دل و جان می‌جویم، سراسر توکل.
الو! ... وای خدا! ... چقدر بد؟
بپر بالا، یه دسته زنبور داریم. بجنب.
واقعاً به این لباس نیاز ندارم.
شکی نیست.
اینا زنبورای من نیستن.
دسته زنبور دیدی؟
نه.
آماده شو، جوجه کوچولو.
زنبورها فقط وقتی دسته می‌شن که آماده‌ی جنگن.
لعنتی، ببخشید جیم.
می‌خواستم باشکوه وارد شم.
یادم رفت پشتی.
شما آقای کینگ هستید؟
من پروفسورم، ولی معمولاً نمی‌ذارم جلوی جمع اینجوری صدام کنن.
اسم شما؟
خانم مک‌کردی‌ام.
مدیر مدرسه‌ام.
می‌برید پیش زنبورها؟
بله، تو یه کمد بین دو تا دستشویی توی همین راهروی اصلی، از این درها رد شید.
می‌دونید چرا زنبورها اینجوری شدن؟
چرا اینقدر عصبانی‌ان؟
چون آقای ویلبرن، سرایدارمون، وقتی پیداشون کرد خواست بهشون سم بپاشه.
کل ماجرا رو به هم ریخت.
خب همینه.
باید یه بی‌سیم بدیم بهت که در تماس باشی.
بی‌سیم؟
آره، بی‌سیم می‌شنیدم.
صدای بی‌سیم می‌شنوم.
بپرس.
چرا این بچه‌ها رو سکوهان؟
اونا بچه‌های آلرژیک‌ان و اونا هم بچه‌های نیش‌خورده.
نیش خوردن؟
آره، دست‌کم ۱۵ تا.
خوابوندیمشون رو تشک‌ها که خوابشون ببره.
خب، این دود چیه؟
برای زنبورهاست؟
بله، بهمون گفتن زنبورها با دود رام‌تر می‌شن.
درسته، ولی بهتره کندو رو دود بدی نه هوایی که همه داریم تنفس می‌کنیم.
بی‌سیمت.
بگیرش.
بلدی باهاش کار کنی؟
بزن و بگو.
آره.
لعنتی.
کیمی، تو بگیرش.
خدا، رو گوشمه.
رو گوشمه.
لعنت بهش.
اِه، فحش دادن.
معلم فحش می‌ده.
بچه‌ها رو ببر عقب.
بیا.
نیش خوردم.
نیش؟
گرفتی؟
ها؟
این کل ماجرا خیلی بیشتر از چیزی که لازمه ملودرام شده.
زنبور و بچه و معلم تو هوای گرم هیچوقت نباید یه جا باشن.
اِه، یکی دیگه هم هست.
بریم، خانم‌ها.
حالتونو خوب می‌ذاریم و می‌ریم.
کیمی، صورتتو نمی‌بینم.
پس چرا فقط همون جمله‌هایی رو نمی‌گی که هردومون بلدیم؟
باشه.
آروم باش، خوب باهاشون رفتار کن، و همراهشون شو.
کازگروو نیش خورد.
تکرار می‌کنم، آقای کازگروو نیش خورد.
کجاش نیش خورد؟
باید بدونیم، چون اگه نتونه رانندگی کنه، باید یه راننده جایگزین خبر کنیم.
می‌گن فکر می‌کنن گلوش نیش خورده.
و می‌گه فکر می‌کنه آلرژی داره.
گلوش نیش خورده.
آلرژیکه.
کیمی، بپرس ببین رگ گردنش نیش خورده یا نه.
سلام جیمی.
دارم دستورالعمل رو نگاه می‌کنم.
چارلی چارلیه یا آلرژی داره؟
خیلی متأسفم، ولی نمی‌فهمم چی می‌گید.
آره، منم با اون خانمِ اون‌ور بی‌سیم موافقم.
فکر بدی بود.
تو ادامه بده، باشه؟
ببخشید خانم.
دستیار پروفسور کینگ می‌پرسه نیش به رگ گردن خورده؟
آره، رگ گردنش بود.
دارم میام.
اگه آلرژی داره و رگ گردنش نیش خورده، زود اپی‌پن یا آمبولانس بیار، باشه؟
اپی‌پن نداریم، ولی داریم برای آمبولانس زنگ می‌زنیم.
خدا کنه همون درمانگاهی نباشه که وسط عمل ازش زدم بیرون.
بچه‌ها، فکر کنم این سربازها بیشتر از اونی که فکر می‌کردیم سنگر گرفتن.
باید ببریمشون بیرون.
همون که اول گفتم.
جیمی، اصلاً شروع نکن.
امروز یه بار با اون وافل‌تاپ و فلان آبروی ما رو بردی.
یه دقیقه دیگه می‌بینمت.
صبر کن.
کی از آمبولانس آقای کازگروو خبر می‌شیم؟
گفتن آمبولانس مشغوله، ولی از بیمارستان مدیسین پارک هلیکوپتر می‌فرستن.
مگه نگفتن هلیکوپتر خبر می‌کنن؟
نمی‌دونم والا.
تند دارم میام.
بچه‌ها رو ببر کنار.
باشه، حتماً ازت گزارش می‌دیم.
زنبورها دارن از ساختمون میان بیرون و بچه‌ها پنجره‌های اتوبوس رو می‌بندن.
باید اتوبوس رو جابه‌جا کنیم تا هوا بخورن.
بچه‌ها بعد از سوار شدن باید تو اتوبوس بمونن.
کسی بلده اتوبوس برونه؟
تو مدرسه کسی نیست.
فقط کازگروو گواهی‌نامه داره.
اگه یه دور بزنیم که زنبورها نیان تو و پنجره‌ها باز باشه چطور؟
می‌شه؟
بله، به شرطی که راننده گواهی‌نامه‌ی اتوبوس داشته باشه.
کسی گواهی‌نامه‌ی اتوبوس داره؟
رفیقم جیمی تو کاروان زندگی می‌کنه.
می‌تونه اتوبوستو برونه.
هوی!
من راننده اتوبوسم.
گواهی‌نامه‌ی اتوبوس داری؟
به‌روزه؟
تو کاروان می‌خوابم.
— ماي موويیز —
فقط دور مدرسه بچرخ.
یه مسیر دور مدرسه هست.
بچه‌ها باید نشسته بمونن.
و نرو تو جاده.
باشه؟
باشه.
گرگ، بچه‌ها رو ببر عقب که چیزی تو چشمشون نره.
به راننده اتوبوس درباره‌ی چاله‌ها گفتی؟
خفه شو.
تو مسیر چاله هست.
برو سمت ورودی.
یکی رو بفرست دنبال راننده.
بگو رو چاله‌ها آروم بره.
روز سیاهی برای این دبستان.
بعداً.
چیکار می‌کنیم؟
نگاه نکن.
لعنتی.
یادم رفت، نه؟
قرار بود برای این دعوتت کنم.
ولی یه‌راست آوردمت اینجا، نه؟
آره، شب خوبی می‌شه.
پیش ریفی.
وکیل.
شب بخیر.
ریفی، کاتری. کاتری، ریفی.
کاتری، خوشوقتم.
چطوری؟
مهمون داریم.
آره، داریم.
رفقا، اول می‌خوام یه رفیق تازه رو بهتون معرفی کنم.
این جوون که تازه برای آیرودینامیک اصلاح شده، امشب اومده تا به جمعمون صفا بده،
با استعدادها و ابهت پیش از جنگش، که یه نمایش راه بندازه.
یگانه و بی‌همتا، کولمار.
و نمی‌دونم چند نفرتون یادتونه، ولی کاتری و برادرش دو سالی پیش من و ملیندا موندن.
فکر کنم اون موقع هشت نه سالت بود.
یادمه یه عصر، تازه از برداشت عسل برگشته بودیم،
و اون خیلی ذوق داشت که یه شیشه‌ی تازه ببره برای همسایه‌مون، یه خانم مسن، خانم توایمن.
خلاصه، رفت تو، شیشه رو برداشت، دویید بیرون و رو پله‌ها سکندری خورد.
با صورت خورد زمین، شیشه شکست و عسل همه‌جا پخش شد.
یادته؟
همون‌جا بلند شد، زانوی خونی و گریون، برگشت تو خونه،
یه شیشه عسل تازه برداشت و دویید بیرون، این بار دو برابر تندتر.
و از همون پله‌ها، بدون اینکه بخوره زمین، اون شیشه عسل رو رسوند به خانم توایمن.
یادته چیکار کردیم؟
برگشت و ما رو همون پله‌ها نشستیم و دیدیم زنبورها از کیلومترها اون‌طرف‌تر میان.
تا آخرین قطره‌ی اون عسل رو لیسیدن.
معنی این داستان رو نمی‌دونم، ولی می‌دونم کلی زنبور بودن که خوشحال بودن زانوش زخم شد.
و رفقا، اینم روش من برای معرفی گوتیرزه، درست قبل از تک‌خوانیش.
ولی زنده‌ام، یه دوست رو از دست دادم، و می‌دونم سخته بفهمی چی لازم داری
و چی می‌خوای، ولی هر روز سعی می‌کنم دلت رو ببرم، اما این اون چیزی نیست که می‌خوام.
بازوهات یه اقیانوسن، روح و چشم‌هات وحشی و گرم و آبی به هم می‌رسن.
هرچند با هوا سر کردم، آب‌ها هیچوقت به صخره‌ها و دست‌های تو نمی‌رسن.
و کار سخت تاکیه که فکرهای عنکبوتی درونم رو از هم می‌شکافه.
ولی یه ملوان چطور بفهمه پری دریایی کجا تو نور می‌درخشه؟
می‌گی برات مهم نیست، ولی رسیدیم؟
یه جایی تو راه، یه دوست رو از دست دادم، و می‌دونم سخته بفهمی
چی لازم داری و چی می‌خوای.
آره، می‌دونم سخته بفهمی چی لازم داری و چی می‌خوای.
ولی هر روز سعی می‌کنم دلت رو ببرم، اما این اون چیزی نیست که می‌خوام.
رسیدیم؟
یه جایی تو راه، یه دوست رو از دست دادم، و می‌دونم سخته بفهمی
چی لازم داری و چی می‌خوای.
ولی هر روز سعی می‌کنم دلت رو ببرم، اما این اون چیزی نیست که می‌خوام.
خواهش می‌کنم، بلند شو.
به خاطر من بلند شو، خواهش می‌کنم.
خواهشاً.
لطفاً کمکم کنید.
خواهشاً.
خب، تو معاینه هیچ ضربه‌ی فیزیکی کشنده‌ای نبود، یعنی از بیرون هیچ آسیبی ندیده بود.
آزمایش سم‌شناسی گرفتن و همه‌ی نتایج منفی بود.
عکس تمام‌بدن گرفتن و دیدن که رگ‌ها و قلبش یه کم آهکی شده.
و گفتن شریان نزولی قدامی چپش ‏۹۸ درصد گرفته بوده، و این،
به‌خودی‌خود، کشنده‌ست.
چون دست داشتن کسی رد شده، تحقیقات بیشتری درباره‌ی مرگش نمی‌شه، کاتری.
افسر ساندرن رابط شما برای پرونده‌ی دزدی می‌شه.
کاتری، بدون که دنبال هرکسی که تو این دزدی دست داشته می‌گردیم، باشه؟
می‌دونم الان دلت نمی‌خواد حرف بزنی، ولی هر وقت آماده بودی هرچی می‌دونی بهمون بگو.
شماره‌م رو این کارته، همون موبایلمه.
پس تماس بگیر، باشه؟
هیمزایا مرد خوبی بود، حقش رو ادا می‌کنیم.
چون آرامش چون رودی راه مرا فرا گیرد،
چون غم‌ها چون موج دریا برخیزند، هر چه
در دل دارم، تو به من آموختی که بگویم:
خوب است، با جان من خوب است.
جایی خانواده‌ای داری؟
جایی هست که بتونی بری؟
نه.
سرپرست‌های قبلیت؟
نه.
می‌تونی بگی بعد از هیمزایا چی به سرتون اومد؟
یعنی کی سرپرستمون شد؟
حدود دو سال پیش اون و گلندا بودیم.
بعد گلندا مرد و ما رو از هیمزایا گرفتن و گذاشتن پیش یه خانواده‌ی پدر و مادردار.
بعدش مامانم دوباره حضانتمون رو گرفت.
بعدش کجا رفتید؟
همه‌جا.
شهر به شهر.
هرجا براش کار بود.
چیکار می‌کرد؟
تو مزرعه کار می‌کرد.
بعد با یه سری پلیس درگیر شد، کاری که ازش می‌خواستن رو نکرد، برای همین محکوم شد.
بعد تو سلولش خودشو دار زد.
من و جوئل چند تا خونه‌ی دیگه رو گذروندیم تا بزرگ شدیم و مستقل شدیم.
و حالا اینجام.
خب، باید چیکار کنیم؟
کارهای زیادی هست.
ولی هیمزایا وصیت‌نامه رو به‌روز کرده بود، که خوبه.
کارخونه رو به تو داده.
ولی این کسب‌وکار چند سال اخیر سودده نبوده.
چند نفر اومدن و خواستن ازش بخرنش، ولی خیلی این کار رو دوست داشت.
تازه تقریباً به اندازه‌ای که می‌فروخت، عسل مجانی می‌داد.
پس یه بدهی داره که احتمالاً با محصول امسال جبران می‌شد.
یعنی برای من چی؟
باید چیکار کنم؟
یعنی باید بدهی‌ای که این کار بالا آورده رو قبول کنی.
چقدر؟
سی هزار.
می‌تونیم دارایی‌های کسب‌وکار رو بفروشیم و احتمالاً بدهی رو صاف کنیم.
یا ببینیم یکی از اونا هنوز حاضره کسب‌وکار رو بدون زنبورها بخره.
نه.
چیمنی هم هست.
اون چی؟
چی شد؟
مست رانندگی کرد.
شنید هیمزایا مرده و مست کرد.
بعد زدنش کنار، جنس هم همراهش بود.
پس می‌تونه شش تا دوازده ماه بشه.
یعنی بدون نیروی کاربلد می‌مونی.
تازه محصولی هم نداری.
زنبور نداری، و باید بدهی این کسب‌وکار رو هم به گردن بگیری.
بس کن.
این کاریه که می‌خوای بکنی؟
بمونی و کارخونه رو بچرخونی؟
آره.
با این همه دلشوره؟
آره.
چطور؟
چون اون به من سپردتش.
باشه.
کاغذبازی رو شروع می‌کنم.
می‌فهمم کی دزدیدتشون.
راه فهمیدنش هست.
یکی زیر نظرش داشته و یاد گرفته همه‌چی رو کجا نگه می‌داره.
عمداً راه افتاده که همه‌ش رو ببره.
تعقیبش کردن.
کمین کردن.
شب رفتن تو مزرعه‌ها.
و هرچی ساخته بود رو بار زدن و بردن.
پیداشون می‌کنم.
و همه‌ش رو پس می‌گیرم.
امیدوارم.
دنبال عسل نگرد.
الان همه‌ی عسل.
منظورم عسله، جیمی.
ما پول نداریم.
پول اینجوری میاد.
دنبال زنبورها.
دنبال زنبورها؟
آره.
فقط دنبال زنبور.
چطور؟
کجا؟
اینجا نه.
این نزدیکی‌ها نه.
این نزدیکی‌ها نه؟
احتمالاً جابه‌جاشون کرده.
هرکی بوده بردتشون.
بردتشون؟
آره.
ببین، دویست مایل اون‌ورترن.
دویست مایل اون‌ورن؟
آره.
ببین، دویست مایل اون‌ورترن.
دنبال یه زنبورداری این دور و برم، می‌شناسی؟
کسی رو این طرفا می‌شناسی که عسل بگیره یا زنبور داشته باشه؟
دنبال یه زنبورداری این حوالی می‌گردم.
بله، زنگ زدم ببینم اواسط ماه مه کندویی تحویل گرفتید یا نه.
تو ماه مه کندویی خریدید؟
ببخشید، خریدید؟
شما؟
بله، زنگ زدم ببینم بین دهم تا هجدهم ماه مه کندویی تحویل گرفتید یا نه.
می‌دونم قبلاً زنگ زدی، منو از لیستت خط بزن و دیگه زنگ نزن.
قطع کنن، می‌رم کندوهاشون رو می‌گردم.
مشکوک بزنن، می‌رم کندوهاشون رو می‌گردم.
گارد بگیرن، می‌رم کندوهاشون رو می‌گردم.
بعد از دهم مه کندویی خریدید؟
نه، ولی می‌خواستم بدونم دنبال چی هستی و کی هستی.
نگو کی هستی.
نگم کی‌ام؟
نه.
سرهم کن.
اسم من چلسی هولدنه، معاون مدیر گزارش کشاورزی ایالتی هستم،
و زنگ زدیم ببینیم تو ماه مه کندویی خریدید یا نه.
الو؟
ببخشید، چلسی هستم از گزارش کشاورزی ایالتی.
زنگ زدم ببینم حوالی دهم مه زنبوری خریدید یا نه.
داری مردم رو عصبانی می‌کنی.
اینجوری زنگ می‌زنی.
یکی دنبال ملکه بگرده.
همه‌ی ملکه‌ها سبز رنگ شدن، طبقه‌های کندو رو هم چک کنید.
باشه.
روی طبقه‌ها یه حرف K با داغ چوب زده شده.
یه لحظه گوشی؟
گفتی رو طبقه‌ها یه چیزی هست؟
بله، رو طبقه‌ها یه حرف K داغ زده شده.
الان نمی‌تونم به این برسم.
اگه شد، بهت زنگ می‌زنیم، باشه؟
داشتم می‌گفتم، خیلی بزرگ‌تر از محصول یا کلنی‌های شماست.
با اون زنبورداری حرف زدی؟
دیگه زنبورداری نمی‌کنم.
شماره رو اشتباه گرفتی.
یه رفیقی داشتم که وانتش رو دزدیده بودن.
این طرفا هرچی بخوای می‌تونی بدزدی، ولی وانت یه مرد رو نه.
عسلم داره تموم می‌شه.
و پولم.
روزی نزدیک ۵۰۰ مایل رانندگی کردم.
هیچوقت زنبور دزدیده‌شده پیدا نمی‌کنی.
ببین، کسی نمی‌خواد اینو بهت بگه، ولی احتمالاً باید کرکره رو بکشید پایین.
الو؟
شنیدم زنگ زدی.
بله؟
فکر کنم یه بشکه از عسل دزدیده‌شده‌ی ما مدتی پیش از کارخونه‌ی شما رد شده.
نه.
فکر کنم بتونیم کمکتون کنیم.
کندوهامون رو زدن و سه تا از بشکه‌هامون گم شد.
اون موقع مریض بودم و آمار درستی نداشتم.
ولی بعد بشکه‌هامون قاطی کلی بشکه‌ی دیگه شد و یه جوری سر از پیش شما درآورد.
تحقیق می‌کنی؟
کی گفت؟
یه بازرس بهمون زنگ زد که فهمیده بود دنبال بشکه‌هامونیم، پس...
فکر می‌کنیم دو نفرن که با هم کار می‌کنن.
یکی که با یه گروه خارجی که نمی‌دونن چیکار می‌کنه همه‌چی رو می‌دزده.
و یکی که همه‌ش رو بهش تحویل می‌ده.
از کجا فهمیدی؟
چون تو کندوهامون رد لودر کوچیک بود.
برای همین فکر می‌کنیم یکی پشتشه.
و فکر می‌کنیم کلنی‌ها رو قایم می‌کنه و عسل رو به بزرگ‌ترها می‌فروشه.
این فقط یه دزدی نیست.
یه نقشه و یه بی‌رحمی توش هست که ما با این کوچیکیمون فکرشم نمی‌کردیم واردش بشیم.
الو؟
سلام، بازم کتی‌ام از باغ‌های ویکتوری.
چلسی هستی؟
بله، چلسی‌ام.
مدتی پیش حرف زدیم و بالاخره تونستیم چند تا کندو رو باز کنیم.
و چند تا طبقه پیدا کردیم که حرف K روش داغ خورده بود.
و تونستیم چند تا ملکه هم دربیاریم.
همینه.
و نگاه کردم، شش تا کندو از یه آقایی به اسم پیت خریدیم.
زنگ زدم بهش، ولی انگار اسم و شماره‌ی الکی داده بود.
ولی فیلم دوربین‌ها رو هم دیدم و یه شماره پلاک پیدا کردم.
می‌خوایش؟
بیشتر از هر چیزی.
یه لطفی لازم دارم.
پلاک یه نفر رو دارم.
کندوهامون رو دزدیده.
آدرسش رو می‌خوام.
باید بری شنبه.
شنبه؟
آره.
اریکا تیری؟
آره.
بلدی؟
مامانت واقعاً اسمتو گذاشت اُ؟
آره گذاشت.
گور بابای مامانم.
نه راستش.
مرده.
اُ مخفف اوتیسه، ولی اُ انگار باید مدیر بینگو یا بولینگ‌باز باشم، می‌فهمی چی می‌گم؟
جای غم‌انگیزی کار می‌کنی.
شاید به سرنوشتم رسیدم.
اینجا خوبه؟
خوبه.
ولی صدف نخور.
یکی رو می‌شناختم که بعد از خوردن صدف، حس دست و پاش رفت.
بعدشم مرد.
بازم ازش می‌دونی؟
نه.
چی بدونی؟
سوابق تماسش رو از این تابستون می‌خوام، مخصوصاً ماه مه.
هر شماره‌ای که داره، خونه، موبایل، و آدرسش و هرچی دیگه که بشه گیر آورد.
همه‌ش چقدر؟
دویست.
تا حالا گرفتنت؟
بعد از زندان نه.
برای چی افتادی؟
تقلب.
شماره‌ی قطع‌شده داری؟
آره.
چیز دیگه؟
امروز نه.
یکی به اسم وینیان استونز شش تا کندو به باغ‌های ویکتوری فروخته.
اسم الکی پیت داده و یه شماره‌ی قطع‌شده.
وینیان استون رو می‌شناسی؟
وینیان استونز؟
تعطیلش کردن.
تعطیل شد؟
آره.
توسط ایالت.
زنبورهای پیر و مریض.
زنبور کنه‌زده، زنبور سم‌خورده، و اون زنبورها کلنی‌ها رو نابود می‌کنن.
کلنی‌ها رو می‌کشن؟
آره.
فکر می‌کنی اون دزدیده؟
نمی‌دونم.
کسی هست؟
اینا همه‌ی کسایین که شب دزدی بهشون زنگ زده.
تو چند روز بعدش، کس دیگه‌ای رو می‌شناسی؟
شرط می‌بندم.
دکتر مک‌کوی.
مک‌کوی؟
آره، تاجره.
مزرعه می‌خره و کوچیک‌ترها رو ورشکست می‌کنه.
مک‌کوی خواست مال زایا رو بخره.
خواست مال زایا رو بخره؟
آره، پیشنهاد بزرگ.
استون شب دزدی سه بار بهش زنگ زده.
فکر می‌کنی همه‌ش کار اونه؟
پول داد استون بدزدتشون؟
نمی‌دونم.
ولی فکر کنم گول خورده باشه.
‏- زنبورها رو پیدا کردم. ‏- کجا؟
نزدیک سانتا ماریا میلز.
تو الگان؟
فکر کنم.
یکی رو تا اونجا دنبال کردم، زمین خیلی زیاده.
پیداش نکردی؟
سعی کردم.
دوباره رفتم اونجا.
ولی بهشون نمی‌رسم.
یه رودخونه هست.
چند تا دروازه هست.
و جاده پر از چاله‌ست.
با تریلر می‌شه رسید بهشون؟
تریلر گیر می‌کنه.
بهت می‌گم، جاده‌ها و رودخونه راه رو بستن.
شانس آوردم بار اول دیدمشون.
پس زنبورهامون رو از اونجا بدزد.
و می‌تونی بری تو و همه‌شون رو برداری بدون اینکه گیر بیفتی.
می‌تونستی باهام حرف بزنی.
می‌دونم.
فکر می‌کنی تو الگان باشه؟
نمی‌دونم.
نظرت چیه؟
حتی اگه می‌تونستم اون کندوها رو دربیارم، بازم یکی رو می‌خواستم که پیداشون کنه.
و اگه پیداشون می‌کردم، برای جابه‌جاییشون کمک لازم داشتم.
و یکی که قبلاً با زنبور کار کرده.
ترجیحاً کسی که زایا رو بشناسه.
چون به کسی نمی‌تونم پول بدم.
و بهتر بود کسی باشه که از قانون‌شکنی نمی‌ترسه.
من با پابند مشروط آزادم، پس قبلش بگو، بیشتر از یه هفته از شهرستان خارج می‌شیم؟
چون اگه آره، باید ببینم می‌ارزه یا نه.
نه، سمت سنتیمیر میلز می‌ری.
پول رو پس می‌دزدی؟
و زنبور.
می‌تونی کلنی‌های دزدی رو پیدا کنی؟
آره.
بعد از اینکه زنبورها رو پس گرفتیم، باید یه اکیپ ببریم و خونه‌هاشون رو به آتیش بکشیم.
احتمالاً تنها رفتن عاقلانه‌تره.
چرا؟
چون زبون درازه.
پس تا حالا زنبور نداشتی؟
فقط عسل.
کار سختیه.
و مال تو هم نیستن، پس دوبرابر سخته.
یعنی چی؟
از جاشون شروع کنیم.
یه جاده‌ی خاکی می‌ره تو، ولی بعدش خیلی پیچ‌درپیچ می‌شه،
دروازه‌ها بسته‌ن، رودخونه هم طغیان کرده، کندوها یه جایی همون توئن، نمی‌دونم کجا.
بشکه‌ی خالی بدون عسل داری؟
من فقط بشکه‌ی خالی بدون عسل دارم.
اِه لعنتی، یادم رفت.
ببخشید، ذهنم گاهی برمی‌گرده به وقتی اوضاع خراب نبود.
بهترین راه ورود بدون گیر افتادن همینه.
جنگل زیادی باید بگردیم.
آره، ولی این دشت شهد خوبی داره.
فکر می‌کنم زنبورها بین اینجا و زمین سنتیمیر میلزن.
زنبوردار بلد همونجا می‌ذاره.
اینجوری کسی نمی‌بینتمون؟
فقط اینجوری قبول می‌کنم.
باید سبک بار ببندیم و با همون چیزایی که اونجاست زنبورها رو دربیاریم.
یعنی چی؟
روش کار می‌کنم.
تو کارخونه بارشون می‌زنی؟
چطور؟
می‌خوای بتونی انکارش کنی یا نه؟
چند تا؟
باشه، ممنون.
ده یا دوازده.
کِی؟
امشب.
درها محکم باشن، نشتی نده.
مهم اینه که زود دنبال کندوها بگردیم، مثلاً طلوع آفتاب.
که اگه پیداشون کردیم، تا غروب بتونیم جابه‌جاشون کنیم.
کل روز طول می‌کشه؟
اگه اصلاً از پسش بربیایم.
گفتی تو جعبه‌های استتار شده‌ن؟
آره، منتقلشون می‌کنی که قایم شن.
برای بردن همه‌ش تریلر لازم داریم.
می‌دونم.
تریلر رو بار بزن و رو این پل پارک کن.
باید قبل از طلوع بکنی.
ساعت ۵:۱۵ صبح می‌بینمت.
و از اینجا با ماشین من می‌ریم تا مزرعه‌ی یونجه و بعد پیاده تا رودخونه.
وقتی رو پل پارک کردی، باتری رو جدا کن که کامیون رو ندزدن.
چون آخر روز، اگه بخوایم قسر در بریم، باید اون کامیون و تریلر منتظرمون باشن.
اینو بپوش.
اگه کسی دیدمون، شبیه شکارچی‌ها باشیم.
نه، نیستن.
کلاه بره‌ست.
مقاومت فرانسه می‌پوشید.
حواست به اون کوله باشه.
چسب کرکی داره.
تا مطمئن نشدیم کسی دور و بر نیست، بازش نکن.
یه بار تو یه کاباره بودم و یهو موزیک قطع شد.
همه شنیدن کیف چسبیم رو باز کردم.
همینه.
اوناهاش.
ببین.
زیر درختا.
لعنتی.
جای خوبیه.
الان وقت دوربین بود اگه کوله‌ها رو با آت‌وآشغال دیگه پر نکرده بودم.
انگار باید خیس بشیم.
شنا بلدی، نه؟
سرخپوستم، نظرت چیه؟
یه کم نژادپرستانه بود.
جواب دادم.
یعنی چی؟
متأسفانه دانش من از سرخپوستا بیشتر همون فیلم پوکاهانتاسه.
جوابت همینه.
آره، ولی اون تو قایق بود.
از این کار کلی پول درمیاری.
آخرین نیشت کی بود؟
منو نیش نمی‌زنن.
چی؟ مگه دور و بر زنبور نبودی؟
این دقیقاً درست نیست.
لعنتی.
هنوز نیش نخوردی؟
بهت می‌گم، منو نیش نمی‌زنن.
این یه چیز سرخپوستیه؟
تو می‌گی؟
این حرف مرموز یعنی چی؟
ها؟
اینا رو بچین، شاید چهار در چهار.
بعد به هم می‌بندیمشون.
پیچ و بست پلاستیکی هست.
بست‌ها رو ازم بگیر.
باشه.
یا خدا.
— ماي موويیز —
این چطور شناور می‌شه؟
نمی‌دونم، بعداً می‌فهمی.
اول باید به یکی از همکارام پیام بدم.
کی؟
گفتن قابل پیش‌بینی‌ام.
من هرچی باشم قابل پیش‌بینی نیستم، نه؟
می‌گه قابل پیش‌بینی‌ای.
نه.
فقط دشمن‌هایی که تو سرم می‌سازم.
پیشاهنگ بودی چیزی؟
هوم.
تا آموزش پایه رفتم.
کدوم نیرو؟
تفنگدار.
و دو سال این کارو کردم.
و بعد با بی‌آبرویی اخراجم کردن.
چرا؟
مواد.
جنگ داغونت می‌کنه.
من حتی سوار هواپیما نشدم.
و تو یه کشور دیگه‌ای و آدم می‌کشی.
بعدش چیکار کردی؟
بعدش به‌عنوان غیرنظامی گیر افتادم.
هجده ماه کشیدم.
و وقتی برگشتم خونه،
زایا قبولم کرد.
یه سال گذاشت پیشش بمونم.
وقتی کسی کار نمی‌داد، اون داد.
هیچوقت کسی رو قضاوت نمی‌کرد.
اون موقع کلی آدم براش کار می‌کردن.
کاری کرد گاردم بیفته.
معمولاً ورزش می‌کنم، نه؟
ولی خب، گمونم یکی باید اینا رو بدونه اگه سر راه بیرون رفتن از اینجا مردم.
تازه، این کلی عسله.
دروغ نگم، وقتی محاسبات آماتوریمو می‌کردم انتظار این‌همه رو نداشتم.
باید خیلی حواست باشه که بعضی از اینا شاید تا آخر رودخونه دووم نیارن.
و آفتاب داره غروب می‌کنه.
اول باید این زنبورها رو بذاریم رو این کلک‌ها.
خب، اینا رو از ساحل دور نگه دار، وسط آب.
وگرنه ته می‌گیرن و کارمون ساخته‌ست.
آماده؟
آره.
آفرین، گرفتیش.
این یه معجزه‌ی لعنتیه.
امروز روز افتخار پروپان آرمادیلوی آبیه.
می‌دونستی اون زنبورها مال کی بودن؟
نمی‌دونستم و برام مهم نبود، چون رها شده بودن و به زنبور نیاز داشتن.
از کجا خبردار شدی؟
از چند کارگر مهاجر تو گلد کبیج.
گفتن رها شدن.
رها شده بودن چون صاحبشون مرده بود.
تو کارخونه‌ی عسل‌گیریش حادثه‌ای پیش اومد.
چشمش به زمین خانوادگیش بود، و بعد از مرگش همه‌چی به اونا ارث رسید.
خانواده برای شکارچی‌های غیرقانونی رو زمین دوربین گذاشتن، پس اوضاع خوب نیست.
نه از مرگ راضی‌ان نه از تجاوز به ملک.
خانواده نمی‌خواد شکایت کنه.
فقط می‌خوان زنبورها و عسل رو درست و حسابی تو مزایده بفروشن.
زنبورها چی می‌شن؟
چند روز اینجا می‌مونن و یه مأمور هم می‌ذاریم.
بعد برای اونا و عسل مزایده می‌ذاریم.
و اون موقع اگه بخوای می‌تونی همه‌ش رو پس بخری.
اگه قبول کنم، ورما هم آزاد می‌شه؟
برای عسل بازداشتش نمی‌کنن.
برای نقض آزادی مشروط می‌گیرنش.
باید تو ۱۲ ساعت گذشته خودشو معرفی می‌کرد و شنیدم غیبش زده.
پس مزایده می‌ذارم.
یه توافق‌نامه‌ی رفع اتهام می‌نویسم و می‌خوام امشب هر دو طرف امضاش کنن.
از رمیک یه چیزایی شنیدم.
گفت اونا رو از رودخونه آوردی پایین.
آره.
فقط شما دوتا؟
هوم.
عجب کاری.
امروز از صدام حالت به هم می‌خوره.
هنوز که نه.
اول اون، بعد اینا.
این فقط برای عسله.
یه عده برات پول جمع کردیم.
با این باید تا حدود ۱۰ هزار دلار برسی.
کار کی بود؟
کسی می‌دونه؟
نگرانش نباش.
خب، برای این محموله‌ی ۳۸۸ گالن عسل، از ۵۰۰۰ دلار شروع می‌کنیم.
حالا برو تو و همه‌ش رو پس بگیر.
‏۵۵، کسی ۶ می‌ده؟
‏۶ می‌خوام.
‏۶ دارم.
‏۶۵ کسی می‌ده؟
65.
ممنون آقا.
65.
حالا ۷، ۷، ۷، ۷.
و ۷۵ می‌خوام، ۷۵، ۷۵.
‏۸ می‌خوام، ۸، ۸.
‏۸ داریم؟
‏۸ دارم.
‏۸۵ داریم؟
85. 85.
حالا ۹، ۹، ۹.
‏۹ داریم؟
9.
و ۹۵، ۹۵.
‏۹۵ داریم؟
9. 5.
حالا ۱۰، ۱۰، ۱۰.
‏۱۰؟
10.
حالا ۱۰۵، ۱۰۵، ۱۰۵، ۱۰۵.
دارمش.
‏۱۱ داریم؟
11. 11.
‏۱۱ می‌دید؟
‏۱۱، یک... ۱۱، دو...
فروخته شد به داب مک‌کوی.
خب، حالا می‌ریم سراغ زنبورها.
‏۳۷ تا کندو داریم.
‏۳۷ کندو با مجموعاً ۲۲۲ طبقه.
و مزایده رو از ۵۰۰۰ شروع می‌کنیم.
‏۵ داریم؟ ۵، ۵، ۵؟
حالا ۵۵، ۵۵، ۵۵، ۵۵.
‏۶ داریم؟ ۶، ۶؟
‏۶ می‌خوام.
‏۶ دارم.
‏۶۵ داریم؟ ۶۵، ۶۵؟
حالا ۷، ۷.
‏۷ داریم؟ ۷؟
حالا ۷۵، ۷۵، ۷۵.
‏۸ داریم؟ ۸، ۸؟
‏۸ می‌خوام.
‏۸ دارم.
‏۸ داریم؟
5. 8. 5. 8. 5.
حالا ۹، ۹، ۹.
‏۹ داریم؟
خب، ۸۵.
‏۹ می‌خوام.
9.
حالا ۹۵ می‌خوام.
9. 5.
حالا ۱۰، ۱۰.
‏۱۰ دارم.
‏۱۰۵ داریم؟
10. 5. 10. 5.
حالا ۱۱، ۱۱.
‏۱۱ داریم؟ ۱۱، ۱۱؟
‏۱۱ می‌دید؟
‏۱۱، یک...
دو...
فروخته شد به دکتر مک‌کوی.
ممنون.
ممنون آقای مک‌کوی.
این یارو یه سطح دیگه‌ست.
می‌دونی؟
یعنی چی؟
یعنی تو کشاورزی این منطقه یه غول گنده‌ست.
تو چی؟
تجارت.
چه تجارتی؟
شرکت سموم کشاورزی داره.
کشتارگاه
سم‌پاشی.
دام.
کارخونه‌ی کرچک.
هرچی که هست.
یه محصوله.
یه دونه‌ی ریز.
اگه درست فرآوری نشه، می‌کشتت.
کی گفت؟
مامان من کارگر مزرعه بود.
فقط اسمتو اوتیس نذاشت.
چی ازش گیر آوردی؟
چیز دیگه.
قبض پزشکی.
تماس‌ها.
بانکی.
یه خبرنگاری داره یه مقاله می‌نویسه درباره‌ی همه‌ی کسایی که به فنا داده.
چیز خوبیه.
گفتن می‌تونی درباره‌ی دکتر مک‌کوی بگی.
آره، سگ‌صفته.
یه تجارت ذرت داره که قیمتاشو اینقدر پایین آورد که چندتامون ورشکست شدیم.
می‌دونست داره چیکار می‌کنه.
مورچه‌ی برگ‌بر می‌شناسی؟
هرکی این طرفا مزرعه داره یه بار مورچه‌ی برگ‌بر دیده.
برگ همه‌چی رو می‌خورن.
جالبه که تنها کسی که براش سم می‌پاشید دکتر مک‌کوی بود.
خیلی شانس آوردم که اون سم‌پاشی می‌کرد.
نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم، ولی از یه یارو ۲۵ تا تلیسه خریدم.
تلیسه یعنی گاوی که هنوز گوساله نزاییده.
معلوم شد از گاوهای نر با گوساله‌های خیلی سنگین آبستن بودن.
بدن تلیسه ساخته نشده که گوساله‌ی به اون سنگینی بزاد.
وقتی تلیسه‌ها زایمان کردن، گوساله‌ها خیلی بزرگ بودن.
باید با زنجیر می‌کشیدیشون.
که تلیسه رو داغون می‌کرد.
یا تلیسه فلج می‌شد یا می‌مرد.
و بیشتر وقت‌ها گوساله هم زنده نمی‌موند.
معلوم شد اونی که ازش خریدم فقط یه واسطه بود که یه یارو به اسم داب اجیرش کرده بود.
و این زمینش نمی‌زنه؟
نه.
اینقدر پرونده رو کش داد که همه ورشکست شدن.
و یکیش رو قاضی رد کرد.
چرا این هنوز آزاده؟
کی؟
ساندرلند
قدیمیه.
سال‌هاست دنبالشه.
چرا کاری نمی‌کنه؟
سعی کرد.
یه سری مصاحبه‌ی ناشناس با اهالی منطقه راه انداخت.
کسی نیومد.
چطور؟
چون همه ترسیدن.
و بعد مدرک کافی برای یه تحقیق کامل نداشت.
و داب بلده چطور نزدیک جرم نباشه.
درهرحال مهم نیست.
چون هر قاضی‌ای که ببرتش بالاتر، خودش تو شرکت‌های مک‌کوی سرمایه‌گذاره.
یا فامیل.
یا رفیق دبیرستانیش.
گرفتی؟
راستی، داب می‌دونه فقط یه یورش تا زندان فاصله داره.
یعنی حتی محتاط‌تر و محافظت‌شده‌تره.
اگه می‌خوای زندگی یکی مثل اون رو خراب کنی و عذابش بدی، همه‌چیزش رو ازش بگیر.
می‌ندازیش زندان.
هیچوقت سر جرم گیر نمی‌افته.
خیلی زرنگه.
کلی آدم داره که ردش رو پاک کنن.
تو دادگاه بردنی نیست.
کسی رأی به نفعش نمی‌گیره.
کسی پرونده رو از شهرستان بیرون نمی‌بره.
و کسی از ایالت نمی‌تونه بیاد تو زندگیش بگرده و چیزی ثابت کنه.
تنها راه انداختنش زندان اینه که پاش رو به یه جرم باز کنی.
و اون یه تحقیق راه می‌ندازه که مظنون بشه.
کارش تمومه.
و باور کن، خودش می‌دونه.
همینو می‌خواد؟
که کاری بکنه؟
کی؟
ساندرلند
لعنتی.
آره، یه چیزی می‌خواد اونقدر نزدیک به داب که بتونه بیاد و زندگیشو زیر و رو کنه.
هر تحقیقی آدمی رو که چیز زیادی قایم کرده زمین می‌زنه.
و داب براش نقشه داره چون می‌دونه ممکنه.
ولی مک‌کوی احتمالاً فرار می‌کنه.
چطور؟
چون یه جت شخصی واقعی داره و یه باند فرود تو یکی از زمین‌هاش، همینجوری میاد و می‌ره.
تو کشورهای دیگه حساب داره.
انگار یکی باید سر به نیستش کنه.
زنبور نگه می‌داری.
رو ماشینت طبقه‌ی کندو داری.
قبلاً داشتم.
انگار یکی کلنی‌هاش از بین رفته.
سه تا.
تقریباً یه‌شبه.
بدشانسی بود، متأسفم.
ممنون.
یه سری تو کارم زنبور می‌گردونن.
اینقدر کلنی داریم که دیگه نمی‌شه شمردشون.
یعنی تقریباً تو کل ایالت.
خیلی بزرگ‌تر از اونیه که فکر می‌کردم.
عسلت چیه؟
شبدر سفید.
شبدر سفید؟
آره.
محصول کمیابیه.
هنوز زیاد ازش نمی‌گیرم.
یه یارو اون طرف اشلی و بوکیتو عسل شبدر سفید داشت.
جدی؟
آره.
چیز خاصی نیست.
شبدر سفید خیلی تند رشد می‌کنه و شهدش یه کیفیت خاصی داره.
اگه می‌شد، همه‌ی محصولمو عسل شبدر سفید می‌کردم.
چیز خوبی داری.
چه نژادیه؟
دورگه‌ست دیگه.
بی‌مصرفه.
خیلی وقته که به قیمت غذاش هم نمی‌ارزه.
اگه سوارش نکنم و با خودم نبرمش، تمام روز زوزه می‌کشه.
اسمش چیه؟
چرچیل.
مثل همون نخست‌وزیر.
یه جورایی عاشق تاریخم.
چند وقته داریش؟
حدود ۱۲ سال.
بهترین سگیه که داشتم.
نیستی، عزیزم؟
خب، پس بریم.
مواظب خودت باش، کوچولو.
تو هم.
زنش چشه؟
مریضه.
یادم نیست چی.
یه چیز جدی.
همین.
ولی مدتیه که داره.
حتی نمی‌دونست چی بود.
انگار تا حالا منو ندیده بود.
تو دنیای من، اینکه کسی نبینتت یه نعمته.
نه همه‌ش بده، نه همه‌ش خوب.
فقط یه چیز نیستن.
بستگی داره.
به اینکه گرمشونه، گرسنه‌ن، جوونن، پیرن.
هرکدوم یه جنگ جدا دارن.
بستگی به فصل و دلیلش داره.
می‌فهممت.
خیلی خوشحالیم که اینجاییم، ممنون که دعوتمون کردید، این آهنگ «جانی بیا بیرون»ه.
ولی هیچوقت نه خوشحال بود نه غمگین، معلم می‌گه فقط یه دوره‌ست و ازش رد می‌شی.
بزرگ که شدی، همه‌ش نشونه‌ست، دنبال اون نگاه مغناطیسی، برو و سعی کن چشم تو چشم شی.
یه روز، دنیا لیز خورد، هیس کوچولو، تو سوار یه کشتی غرق‌شونده‌ای.
آی جانی، نمیای بیرون؟
نمی‌دونی قایم شدن ادب نیست؟
آی جانی، نمیای پیش من بیرون؟
آی جانی، نمیای بیرون؟
نمی‌دونی قایم شدن ادب نیست؟
آی جانی، نمیای پیش من بیرون؟
می‌گه دوپامین رو تحریک می‌کنه، شوک‌درمانی.
سطح عدالت تو جامعه‌ی واقعی رو می‌بینی.
خواب چمنزار رو می‌بینه، جاهای ساکت، سوار موتور، از دل صدای من می‌گذره.
می‌خوام یه سفر نرم بیارم، ولی اون هیچوقت تو سفر مورفین نیست.
آی جانی، نمیای پیش من بیرون؟
خب، این چیه؟
یکی برای جینی غذا درست کرده.
از طرف توئه؟
نه، رو پیشخون پیداش کردم.
حتماً یکی از فرشته‌های مهربونش هواشو داشته.
خدایا، شما یه مشت فرشته‌اید، بابا.
نه نیستم، ولی اعتبارش رو قبول می‌کنم.
خیلی ذوق می‌کنه، مخصوصاً وقتی بگم تو الهام‌بخشش بودی.
تعجب می‌کنم اگه به خونه برسه.
منم تعجب می‌کنم.
جرئت داری بکن، مثل یه بچه‌ی کلاس‌چهارمی کک‌مکی می‌زنم تو گوشت.
جینی چطوره؟
این هفته یه کم بهتره.
خیلی قدر دعاها و کارت‌هاتون رو می‌دونه.
من همیشه به فکرشم.
از طرف من بهش بگید.
خیلی خوشحال می‌شه که امشب یکی به فکرش بوده.
ممنونم.
آی جانی، نمیای بیرون؟
نمی‌دونی قایم شدن هیچوقت درست نیست؟
آی جانی، نمیای بیرون؟ خواهش می‌کنم.
آی جانی، نمیای بیرون؟
نمی‌دونی قایم شدن هیچوقت درست نیست؟
آی جانی، نمیای بیرون؟ خواهش می‌کنم.
اینو می‌بینی؟
چی؟
زن مک‌کویه.
تحقیق رو گرفتم.
یا خدا.
هوی!
چارلی-۴۲، چارلی-۴۲ از کنار مزرعه‌ی شما رد می‌شه، از مسیر KV1، هفت دقیقه دیگه می‌رسه.
بچه که بودم، مامانم گفت پسرم، باید گاری‌ات رو برداری و مرد بشی،
و اونی که باید خونده شه رو بخون.
مظنون داب مک‌کویه، قد ۱۷۵، حدوداً هفتاد ساله.
چارلی-۴۲، چارلی-۴۲ از کنار مزرعه‌ی شما رد می‌شه، از مسیر KV1، هفت دقیقه دیگه می‌رسه.
مظنون داب مک‌کویه، کد ۱۰-۳۳.
بس کن!
چارلی-۴۲، در تعقیب یه داج رم بنفش، به سمت جنوب تو گیلارد، اوکلاهما
پلاک ایکس‌ری، مایکل، پل، لینکلن، پل، لینکلن، ۸.
این‌ور و اون‌ور سفر کردم.
فهمیدم اونی نیستم که هستم.
احتمالاً مظنون داره به باند فرود لاپلندر می‌ره.
باند لاپلندر، کد ۱۰-۴.
قطار راهمون رو می‌بنده.
مظنون می‌خواد تو تقاطع فولتون از قطار جلو بزنه.
تقاطع فولتون، تنها جایی که می‌فهمم.
ولی دلم نمی‌خواد برم اونجا.
می‌تونی به پلیس زنگ بزنی، ولی زنگ نزن.
مظنون تو فولتون از پا درومد.
کیر توش!
مظنون هنوز تو ماشینه!
سلام رفیق.
خوب بودم.
دوباره راه افتادی؟
می‌افتم.
چند نفر لازم دارم که بهشون اعتماد کنم، بعدش راه می‌افتم.
آدماتو پیدا می‌کنی، شکی ندارم.
مردم دوست دارن هواتو داشته باشن.
خوش‌شانسم.
کندوهاتو راه انداختی؟
می‌ندازم.
آماده‌ام برگردم تو اون مزرعه‌ها.
دلم تنگ شده.
ما داریم مدارک پرونده‌ی مک‌کوی رو جمع می‌کنیم.
مرگش؟
نه، شرکت‌های مک‌کوی.
سعی می‌کنم از قتل‌ها دور بمونم.
اینجا مردم اونقدر دوست دارن همدیگه رو بکشن که اصلاً حوصله‌شو ندارم.
می‌دونی چطور مرد؟
آره.
مسمومیت با دونه‌های کرچک.
مک‌کوی یه کارخونه‌ی کرچک کامل داشت.
البته اگه کار خودش بوده باشه.
ولی اگه کار اون نبوده، هرکی بوده با جنس مک‌کوی این کارو کرده.
اون شب ۵۰۰ نفر تو اون مراسم بودن.
به نظر من، هیچوقت نمی‌فهمیم کی چیکار کرد.
تا حالا باهاش سر و کاری داشتی؟
معلومه.
چاره‌ای نبود.
غول بزرگیه.
می‌دونم می‌خواست کار امزایا رو بخره.
ولی اون قبل از اومدن من بود.
داریم انبارها و محصولاتش رو می‌گردیم.
بعضیاش انگار مال امزایا بوده.
باور می‌کنم.
هرکی از ما دزدیده می‌تونسته به هرکسی بفروشه.
فکر می‌کنی اونایی که از امزایا دزدیدن هنوز اون بیرونن؟
گمونم آره.
نمی‌ترسونتت؟
نه خیلی.
و اگه بیان سراغ تو؟
من خیال نمی‌بافم که رقیب و دشمن ندارم.
یا می‌تونی برای وقتی که پیداشون می‌شه آماده باشی، یا وانمود کنی اصلاً وجود ندارن.
ولی این دلیل نمی‌شه که نباشن.
و دلیل نمی‌شه که سراغت نیان.
قدم بعدیت چیه؟
چند تا کندو بگیرم.
چند تا کارگر.
و دوباره راه بندازم.
زنبورها رو بلدم.
هوا رو بلدم.
محصول رو بلدم.
می‌دونم کجا هر کس دیگه‌ای کم میاره، و من نمیارم.
و می‌تونم تا آخر عمرم این کارو بکنم و خیلی بعد از آخرین رقیبم هم دووم بیارم.
امیدوارم.
فقط خواستم بدونی که ما هستیم.
دستمون پره.
تو ملک مک‌کوی کلی چیز هست که باید گشت.
بیشترش اصلاً قابل شمارش نیست.
شاید حتی نتونیم همه‌ش رو پیدا کنیم.
کندوهای برداشت‌شده.
طبق سوابق، امسال ازشون برداشت نشده.
همه‌جا پخشن.
حیفه.
واقعاً حیفه.
یه کم هم پرس‌وجو کردم.
شنیدم آزادی مشروط رفیقت داره می‌رسه.
هر کندو از سه جور زنبور تشکیل شده.
از زنبورهای نر شروع کنیم.
نرها از همه بزرگ‌ترن.
تعدادشون زیاد نیست، ولی بدون اونا اصلاً کندویی وجود نداشت.
این زنبورهای کارگر همه کار می‌کنن.
از نظافت و پرستاری تا ساختن کندو و رسیدگی به مرده‌ها.
شکارچی‌ها هم همینان، یعنی پرواز می‌کنن و هرچی تو دنیا پیدا کنن میارن تو کندو.
و اونایی که اینجا می‌بینی کارگرن که دارن از کندو در برابر مهاجم‌ها محافظت می‌کنن.
ولی گمونم افتخار می‌کنن که می‌جنگن، چون برای جامعه‌شون می‌جنگن.
کارگرها تصمیم می‌گیرن ملکه‌شون کی باشه.
و همینطور تصمیم می‌گیرن کی وقت یه ملکه‌ی تازه‌ست.
رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال