moviepovie.com
- بریم! - بجنب!
- حرکت کنین! بگیرینش!
- همینه رفیق! - برو، برو، برو، برو!
- بجنب! بجنب!
- پاشو، عوضی!
- بجنب!
- بریم!
- آخ!
زيرنويس از مهدي shine021
- اطلس کینگ!
- بندر.
فکر نمی‌کردم دوباره ببینمت.
- کاش توی شرایط بهتری بود، داداش.
- پس بگو ببینم با داچ چی شد.
مطمئنی کارِ کسی نبوده؟
- خودکشی بود.
محل برگزاری مبارزه‌ها داشت ضرر می‌داد.
کلی بدهی بالا آورده بود.
- کی پیداش کرد؟
- تامی.
پسره نمی‌ذاشت کسی به پدرش نزدیک بشه.
پنه‌لوپه بالاخره تونست عقلش رو سر جاش بیاره.
- هنوز با پنی هستی؟
- بعضی چیزها موندگارن، رفیق.
بیا. از دیدنت خوشحال می‌شه.
- فکر کردم یه بار دیگه قبل از رفتنم می‌بینمت، رفیق.
- سلام، اطلس.
- خوشحالم می‌بینمت، پنی.
همین که شنیدم، برگشتم.
- بالاخره شیاطینی که باهاشون می‌جنگید از پا درش آوردن.
اتاقی برات آماده کردیم.
قرار نیست توی یه هتل اون سر شهر بمونی.
- فقط برای مراسم خاک‌سپاری می‌مونم.
- نه. به این آسونی‌ها نیست.
نمی‌تونی دوباره همین‌جوری ولمون کنی و بری.
- بی‌خیال، پنی.
انتخاب من نبود، خودت هم اینو می‌دونی.
داچ با مجبور کردنم به ترک شهر جونم رو نجات داد.
تازه نگذاشت فشار و دردسرها سر بقیه هم خراب بشه.
- و ببین آخرش به کجا رسید.
- پنه‌لوپه، بی‌خیالش شو.
لطفاً توی این قضیه دخالت نکن.
پدرم توی این چند سال اخیر به کمکت نیاز داشت.
اگه تو کنارش بودی، هنوز زنده بود.
- فقط کافی بود دست دراز کنه،
منم برمی‌گشتم.
- خب، حالا دست دراز کرده، مگه نه؟
حالا که داچ رفته، بوی خون توی آب پیچیده.
آدما همین حالا هم دارن از تکه‌پاره‌ها تغذیه می‌کنن،
و لاشخورهای شهر دارن دور می‌زنن،
منتظرن هرچی از قلمروش باقی مونده رو بالا بکشن.
تامی گیر افتاده وسط ماجرا.
اگه یکی نجاتش نده،
آخرش هم مثل پیرمردمون می‌شه.
داچ به یه دلیلی به زور برت گردوند خونه.
به اطلس کینگ، اون سگ دیوونه، نیاز داشت
که برگرده و این گندی رو که زده بودن جمع کنه.
پس به من نگو
که فقط برای مراسم خاک‌سپاری اومدی اینجا!
مردی که هستی اینه؟
می‌رم به مهمونا سر بزنم،
وگرنه تا آخر عمر باید غرغرهاشو بشنوم.
می‌فهمم چرا هنوز باهاشی.
تامی کجاست؟
-پایین اسکله‌ست.
-بریم بیاریمش.
بجنب!
بزنش، تامی!
-داری می‌زنی؟
-برو! دخل اون عوضی رو بیار!
-آره!
-بجنب، آره!
همینه! آره!
-تامی دیگه چه غلطی می‌کنه
که امشب داره با آدم من می‌جنگه؟
من اجازهٔ این کارو نداده بودم.
مگه اون یارو قرار نبود پدرشو خاک کنه؟
-اون یه وحشی به‌تمام‌معناست.
فقط داره خشمشو خالی می‌کنه.
-بزنش! -بجنب، هی!
-آروم بگیر دیگه.
-بجنب! گمشو، عوضی!
بریم!
همه برن بیرون.
همه‌تون گورتونو گم کنید بیرون!
-بریم!
اومدم مراسم خاک‌سپاری تا ادای احترام کنم،
گفتن این اطراف نیستی، برای همین...
-مهم نیست پدرم چقدر پول بهت داد،
تو هیچ‌وقت نذاشتی از زیر بارش دربیاد.
-اوه، سعی نکن مرگ پدرتو بندازی گردن من.
-شاید تو ماشه رو نکشیده باشی،
ولی تو اسلحه رو دادی دستش.
-حالا بذار یه سؤال ازت بپرسم.
داچ فکر می‌کرد همه‌چی بخشیده می‌شه
فقط چون راه بزدلانه رو برای فرار انتخاب کرد؟
من فقط...
-آروم باش، سگه جون.
آروم.
دویست هزار دلار به من بدهکار بود،
به‌علاوهٔ بهره‌ش.
و اون بدهی لعنتی خیلی وقته داره بالا می‌ره، رفیق.
هوم. پس قضیه اینه.
چون اون نتونست بدهیش رو بده،
تو یه مبارزی، نه یه کاسب.
سالن مبارزه رو به نام من می‌زنی،
تا بذارم پدرت رو خاک کنی.
-اولین فرصتی که گیر بیارم، می‌کشمت.
پس بهتره همون ماشه رو بکشی.
-شنیدی که چی گفت. این حروم‌زاده رو بزن.
-مثل اینکه دیر به مهمونی رسیدیم.
اون اسلحه‌ی لعنتی رو بیار پایین
و گمشو عقب، عوضی!
-یا می‌تونیم همگی با هم بریم.
-خوشحالم می‌بینمت، بچه.
-قرار نبود یه جایی فرار کنی
اون سر دنیا که هیچ‌کس برات تره هم خرد نکنه؟
-ده سال زمان زیادیه، کلی.
-خب، قانون قانونه، رفیق.
اطلس، تو توی این شهر ممنوعی.
حالا هم که داچ رفته،
دیگه کسی نیست ازت محافظت کنه.
-من و داچ سالن مبارزه رو می‌گردوندیم.
سهممون پنجاه‌پنجاه بود.
پس اگه بدهی‌ای هست، پای منم گیره.
پس بیا معامله کنیم.
همین‌جا، همین الان تمومش می‌کنیم.
همیشه فقط پارس‌کردنت بلند بوده.
ببین آخرش به کجا رسوندت.
-رئیس، اول کدومشون رو بزنم؟
یکی از این حروم‌زاده‌ها رو انتخاب کن!
ده سال صبر کردم تا گیرت بیارم.
یه کم دیگه هم می‌تونم صبر کنم.
تا شش ماه آینده، ماهی پنجاه هزار دلار می‌دی.
بعد از اون،
شصت درصد سالن مبارزه مال منه.
-هیچ‌وقت به قولش عمل نمی‌کنه.
-آره، ولی اون‌وقت دیگه اسمش توی این شهر پشیزی نمی‌ارزه.
مگه نه، کلی؟
-هوم. تا وقتی بدهی تسویه بشه،
می‌تونی توی این شهر کار کنی.
بعد از اون،
من و تو یه رقص کوچیک با هم داریم، رفیق.
بزرگ خاندانت رو خاک کن. عزاداریش رو بکن.
از این به بعد برای من کار می‌کنی. فهمیدی؟
-می‌کشمش.
-امرسون اون‌قدر قدرتمنده که تنهایی نمی‌تونی حریفش بشی.
همه ازش پول می‌گیرن. اگه بهش حمله کنی،
کل شهر می‌ریزه سرت.
-ده سال نبودی،
حالا برگشتی و می‌خوای برای خانواده معامله کنی؟
- اِی بابا، تامی.
یه کم به این مرد احترام بذار.
یه دلیلی داشت که بابات همیشه بهش اعتماد می‌کرد.
- گور باباش!
- تامی!
- آره، زود از کوره درمی‌ره.
داتچ هم همین‌طور بود.
آخ!
این یکی به یاد تو، داتچ.
- اولیویا.
خوشحالم می‌بینمت.
- فقط یه روزه برگشتی و همین حالا لونهٔ زنبور رو به هم ریختی.
این دفعه می‌خوای بمونی؟
این‌طوری از دوستای قدیمیت استقبال می‌کنی؟
- می‌خواستم بهت زنگ بزنم، وقتی چندتا کارم رو سر و سامون دادم.
- هر چیزی که با کلی خودت رو توش انداختی،
اون‌طوری که امیدوارشی پیش نمی‌ره.
- پس حالا برای امرسون کار می‌کنی؟
- از وقتی رفتی خیلی چیزها عوض شده.
من برای کسی کار نمی‌کنم.
معامله جور می‌کنم و آدم‌ها رو
با منافع مشترک به هم معرفی می‌کنم.
- اون فرستادت سراغ من؟
- یه فایتر جدید داره که می‌خواد هفتهٔ بعد به رخ بکشه.
گفت مطمئن بشم مبارزه رو تبلیغ می‌کنی،
اون هم چندتا مهمون میاره.
- باشه. چیز دیگه‌ای هست؟
- ماهی پنجاه هزار دلار به من برسه،
منم موضوع رو با کلی درمیون می‌ذارم.
- تو همیشه آدم رک و راست‌گویی بودی.
این ده سال کجا بودی؟
- بابت داتچ متأسفم.
جاش خالی می‌مونه.
- من جای تو بودم خیلی حواسم بهش بود.
- با امرسونه؟
- اِم، امرسون می‌خواد قانونی کار کنه،
داره روی یه معاملهٔ کازینو کار می‌کنه.
اون آدم‌های مناسب رو به هم معرفی می‌کنه و راه رو هموار می‌کنه.
چی می‌خواست؟
یه فایتر جدید داره که می‌خواد معرفیش کنه.
- آره، بمب‌افکن.
هیکلیه و مثل چی ضربه می‌زنه.
کشتی‌گیر خوبیه.
تو باشگاه شنیدم چند نفر داشتن درباره‌ش حرف می‌زدن.
ببین، اون شب زیاده‌روی کردم.
فقط لازم داشتم یه کم آروم بشم.
- بی‌خیالش.
همه‌چی روبه‌راهه، باشه؟
بیا بریم بالا.
دربارهٔ این مبارزه‌ها حرف بزنیم.
پس اون شب،
فقط یه کم برای خودمون وقت خریدیم تا با امرسون سر کنیم.
ولی اولین فرصتی که گیرش بیاد،
می‌دونی که می‌افته به جون همه‌مون.
- پس اول ما بزنیمش؟
- آره، حتماً.
ولی عاقلانه عمل می‌کنیم. راضیش نگه می‌داریم،
قسط‌ها رو هم سر وقت می‌دیم.
در این فاصله، نقشه‌هامون رو پیش می‌بریم.
- تکلیف مبارزه‌ها چی می‌شه؟
طبق برنامه، هفتهٔ بعد برگزارشون کن.
باید پول وارد بشه تا امرسون دست از سرمون برداره.
ماهی پنجاه هزار دلار، یادتونه؟
هنوز توی پلیس آشنا داری؟
- آره، دارم.
- می‌خوام یه دوست قدیمی‌م رو پیدا کنی.
آقای کوان.
واسطهٔ اطلاعاته.
قدیما با چندتا گردن‌کلفت توی محلهٔ چینی‌ها می‌پلکید
سال‌ها پیش.
به جرم سرقت مسلحانه هم یه مدتی زندان بوده.
باید بتونی پیداش کنی.
- باشه، حله.
- جمعه با کی مبارزه داری؟
- تانک. حریف تخم‌سختیه.
- همه‌شون تخم‌سختن، تامی.
سؤال اینه که از پسش برمیای؟
- هرکی رو جلوم بذاری، ناک‌اوتش می‌کنم.
- عین بابای خدا بیامرزشه.
باشه. بقیهٔ فهرست مبارزا رو بررسی می‌کنم.
مطمئن شو چندتا مبارزهٔ هیجان‌انگیز برای برگزاری داریم.
- پس می‌خوای بمونی؟
- پدرش جونم رو نجات داد.
و کلِی امرسون هم نزدیک بود بهش پایان بده.
پس آره، می‌مونم.
- سلام، چطوری؟ - چطوری؟
خوشحالم می‌بینمت.
چطوری؟
از مبارزه لذت ببر، باشه؟
اوضاع چطوره؟
چه خبر؟ خوبی؟
امشب شبِ مبارزه‌های خوبی می‌شه.
- عوضی!
- امرسون اینجا نیست، فقط اون روانی، دویل، اینجاست.
- بیا بریم.
- نوبت تامیه.
بهش بگو وقتی دویل رو دید، خونسردیش رو حفظ کنه.
- آره!
باشه.
- بجنب، بمبر.
- خیلی خب، بزن بریم.
بجنب و خودتو بنداز وسط بازی.
- لوئیس، لوئیس.
حالش خوبه؟ - آره، خوبه.
- نوبت توئه، تامی.
- جمعیت چطوره؟
- برای مبارزهٔ اصلی آماده‌ان.
- امرسون اونجاست؟
- نه.
ولی آدمش، دویل، هست.
اطلس گفت خونسرد بمون. فهمیدی؟
حواست فقط به مبارزه باشه.
- بزن بریم!
از پسش برمیای، حروم‌زاده!
- خانم‌ها و آقایان!
نوشیدنی‌هاتون رو بردارید، شرط‌هاتون رو ببندید
و آماده بشید برای مبارزهٔ امشب!
- بزن بریم!
در گوشهٔ آبی،
پدیدهٔ آسیایی،
بیگ تَنک!
- امشب زنده‌به‌گورت می‌کنم، تامی.
تو دیگه مُرده‌ای، حروم‌زاده!
- و در گوشهٔ قرمز، یکه و بی‌همتا،
تامی مسترسون!
خیلی خب. خودتون می‌دونید باید چیکار کنید.
نه داوری هست، نه قاضی‌ای.
امتیازشماری نداریم.
فقط یه قانون داریم.
ببرید!
خیلی خب، توله‌سگ‌ها.
همون چیزی رو که می‌خوان بهشون بدید.
بزن بریم!
- دیگه اون‌قدرها هم گردن‌کلفت نیستی، حروم‌زاده!
- پاشو، آشغال.
- بجنب. پاشو.
بزن بریم!
- بزن بریم!
- بجنب، پاشو!
خیلی پُررو و ازخودراضی‌ای،
این رو باید بهت بدم.
- چند بار نزدیک بود کارم رو تموم کنه.
- آها! مهم اینه که هنوز سرپا ایستادی.
همین مهمه.
- آفرین.
خیلی خب، تامی، بیا زخمت رو تمیز کنیم.
- اطلس.
نظرت دربارهٔ بمبر چی بود؟
- می‌خوای چی بگم؟
خوبه؟
خب، کلی ازت می‌خواد
چندتا مبارزهٔ دیگه براش جور کنی.
باشه. کارمون همینه.
براش جور می‌کنم.
خب، می‌خواد ببینه با تامی مبارزه می‌کنه.
نه. اول بذار چندتا مبارزهٔ دیگه انجام بده.
یه کم اسم‌ورسم پیدا کنه.
نه. همین حالا با اون سگ هارِت ترتیبش رو بده.
اول از همه،
اگه یه بار دیگه با من این‌طوری حرف بزنی،
به خدا می‌کشمت.
حالا، پسر پیغام‌رسون،
به کلی بگو اگه مشکلی با من داره،
سر تامی خالی نکنه.
فکر می‌کنی اینجا تو دستور می‌دی؟
تو با یه قلادهٔ کوتاه کنترل می‌شی، پسر.
یادت نره.
- هی، ری. - بندر.
- امشب خوش گذشت؟
- پسرت حرف نداره.
واقعاً بااستعداده.
- آره. روش شرط هم بستی؟
- می‌خوای به دردسرم بندازی؟
- آدم درست‌وحسابی‌ای مثل تو؟
چی داریم می‌گیم اصلاً؟
که نمی‌خوام به دردسرت بندازم.
- اوضاع چطوره؟
- همون آش و همون کاسه، داداش.
برای صندوق رفاه نیروها.
- باشه. روش حساب کن.
- اون آدمت توی پلیسه؟
- آره، ایدهٔ داچ بود که حقوق‌بگیرمونش کنیم.
این همه سال پلیس رو از سرمون دور نگه داشته.
- بهش اعتماد داری؟
- تا حالا ناامیدم نکرده.
- خوبه. در جریانم بذار.
می‌خوام با تامی بری پیش دوستم توی محلهٔ چینی‌ها.
باشه؟
چندتا از بچه‌ها رو هم با خودتون ببر.
بذار یه کم خالی بشن.
امشب شب خوبی بوده.
- تو نمیای؟
- امشب نه.
- سلام. چند نفر هستید؟
- فکر کنم کلاً دوازده نفریم.
باید یه میز به اسم فامیلی کینگ داشته باشید.
- بله، داریم.
همه‌چیز رو براتون آماده کردیم.
- عالیه. می‌تونی ببریشون سر میز؟
-آره.
-داداش، حواست باشه خانم‌ها حسابی خوش بگذرونن.
مهمونی رو گرم نگه دار، داداش.
لعنتی، داداش. ای بابا.
اصلاً نمی‌تونم...
امیدوارم منظورت اینه که پولم رو پس می‌گیرم.
چون اینجا توی دعوا باختی.
داری چی کار می‌کنی؟
بیا بریم، داداش. از اینجا برو بیرون.
من به این راحتی‌ها پا نمی‌دم.
-آره، هرچی.
من تو رو یه جایی ندیدم؟
-فکر نکنم.
-مطمئنی؟
-یادم می‌موند.
-آقای کوان اینجاست؟
می‌تونی منو ببری پیشش؟
-دنبالم بیا.
-آقای کوان، یکی اومده شما رو ببینه.
-اطلس کینگ منو فرستاده.
-تو بچهٔ داچ هستی؟
-آره، درست فهمیدی.
-قبلاً با هم معامله داشتیم.
-اطلس اینو بهم گفت.
ده هزار دلار؟
-آها.
این نقشهٔ یه خونهٔ مخفی در محلهٔ چایناتونه.
همهٔ جزئیات توشه.
رشوه‌ها، شرط‌بندی‌ها،
پول‌های حمایتی، همه از اونجا رد می‌شن.
تریادها هر ماه محل رو عوض می‌کنن.
ولی تعداد جاهای
امن و قابل‌استفاده‌شون محدوده.
بالاخره الگو تکرار می‌شه.
آخر این ماه، دوباره برمی‌گردن سراغ همون‌جا.
-این همه اطلاعات رو از کجا آوردی؟
-به اطلس بگو هفتهٔ بعد
زمان‌بندی تحویل، مبلغ و راه‌های ورود رو براش میارم.
و ده درصد از درآمد هم سهم منه.
-تو روی صندلی من چی کار می‌کنی؟
-فکر کنم به محافظ‌های بهتری نیاز داری.
بیست‌وپنج هزار دلار.
نصف پولی که به امرسون بدهکارم.
بقیه‌ش رو آخر ماه می‌دم.
-لازمه بشمرمش؟
-فقط اگه می‌خوای بیشتر با من وقت بگذرونی.
-می‌تونستی زنگ بزنی، می‌دونی.
-نمی‌دونستم می‌خوای منو ببینی.
-حداقل یه بار می‌تونستی زنگ بزنی.
فقط در حد یه سلام یا همچین چیزی.
من زنده‌ام. نگرانم نباش.
ببخشید که رفتم.
هر چیزی، می‌دونی.
فکر کنم حقم بود.
هیچ‌چیزی رو عوض نمی‌کرد.
-هرچی بینمون بود، خیلی وقته تموم شده.
-سرزنشت نمی‌کنم.
فقط باید مطمئن می‌شدم.
اینجا چی کار می‌کنی؟
-می‌دونم کلی برای کازینویی که می‌خواد بسازه پول جور کرده
-انگار خیلی چیزا می‌دونی.
به سرمایه نیاز داره.
بیشتر از پولی که داره از ما می‌چاپه.
پس یه پیشنهاد براش دارم.
با کازینوش کمکش می‌کنه.
در عوض، بدهی منو برای همیشه صاف کنه.
-دفعهٔ قبل که با کلی در افتادی،
نزدیک بود بکشَتت.
این دفعه کارتو تموم می‌کنه.
-فقط جلسه رو جور کن. بقیه‌ش با من.
باشه؟
می‌دونی که آخرش علیه تو هم می‌شه.
-می‌دونم. برای رفتن نقشه دارم.
مطمئن شو تو هم داری.
-با کوان حرف زدی؟
-آره، همه‌چی ردیفه.
-عالیه.
-ولی جدی می‌گم رفیق، مبارزهٔ خوبی بود.
ولی مبارزه‌های قدیما دیوانه‌وار بود.
اصلاً قانون نداشت.
طناب هم نداشت.
لگد ناجوانمردانه توی صورت، دندون‌های خردشده.
الان شماها برای تماشاچی‌ها مبارزه می‌کنید.
ولی اون موقع، برای زنده موندن می‌جنگیدن.
و اطلس کینگ، توی رینگ حرف اول رو می‌زد.
-رفیق، مبارزه‌ش رو دیدی؟
-دیدم توی ده ثانیه یه طرف رو ناک‌اوت کرد،
فکش رو شکست،
ولی سهمش رو هم بهش داد؛ انگار فقط یه معاملهٔ کاری بود.
هه، چه بی‌رحم. لعنتی.
یادمه یه بار کلی امرسون
سعی کرد اطلس کینگ عمداً ببازه.
اطلس اصلاً کوتاه نیومد. بعد می‌دونی چی کار کرد؟
پسر طلاییِ کلی رو لت‌وپار کرد
جلوی چشم همه.
همون موقع بود که کلی سعی کرد به اطلس کینگ حمله کنه.
می‌خواست ازش یه درس عبرت برای بقیه بسازه.
برای همین داچ از اونجا بیرونش آورد، درحالی‌که یه گلوله توی بدنش بود.
-پس چرا داچ و اطلس مستقیم با کلی درگیر نشدن؟
-کلی نابودت می‌کرد.
نه اسمی، نه هیچی.
کل این خراب‌شده رو به آتیش می‌کشید.
نه، ببین. جدی می‌گم.
-چند وقته اینو توی دلت نگه داشتی؟
-وای، ویتنی، نکن.
آخ! منو کشتی!
من می‌رسونمشون خونه.
می‌خوای برسونمت؟
-نه، من... بعداً می‌بینمت.
-اِم...
آره، یه چیزی هست که مدتیه می‌خوام
با تو درباره‌ش حرف بزنم،
ولی نمی‌دونستم وقت مناسبی هست یا نه
با توجه به فوت پدرت.
اما من و پنه‌لوپه،
می‌خواستم ازش خواستگاری کنم.
ببین، می‌دونم... می‌دونم پدرت هیچ‌وقت این زندگی رو برای اون نمی‌خواست،
ولی، خب، می‌خوام از نو شروع کنم،
با یه صفحهٔ سفید.
فقط...
می‌خواستم ازش اجازه بگیرم و دست دخترش رو بخوام.
-خب، تا وقتی خودش اینو می‌خواد،
تصمیم با خودشه.
داچ هم همینو می‌گفت.
رفیق، اون واقعاً بهت اهمیت می‌ده.
-مرسی، داداش.
-بابا این لوس‌بازی‌های عاشقانه رو تمومش کن.
ما دیگه می‌ریم.
-باشه. فردا با هم حرف می‌زنیم. -بریم رفیق.
-باشه، باشه، باشه.
-دوستات دیوونه‌ان.
-آره، تأثیر خیلی بدی روم دارن.
-فندک داری؟
-تامی.
هیچ‌وقت اسمت رو نپرسیدم.
-منم هیچ‌وقت نگفتم.
دیدم چطور دعوا می‌کنی.
چه زود از کوره درمی‌ری.
-آره، برام حکم تراپی رو داره.
-این چیزیه که به خودت می‌قبولونی؟
-تنها جاییه که می‌تونم خودم باشم.
البته خوش‌شانسم که همچین جایی دارم.
بیشتر مردم حتی همچین جایی برای خودشون ندارن.
-این حرف رو از کجا شنیدی؟
-توی یه کتاب خوندم.
-واو! تو کتاب می‌خونی؟
-گاهی وقتا روشنفکر می‌شم. -هوم.
اومدی استراحت؟
-شیفتم تازه تموم شد.
-می‌خوای از اینجا بزنیم بیرون؟
نمی‌خواستم بیدارت کنم.
همیشه با غریبه‌ها می‌پری توی تخت؟
-هر وقت بتونم.
-رقاصی؟
-می‌خوای بیای؟
برقصیدنم رو ببینی؟
هر شب قبل از کار اونجام.
یه روزی سر بزن.
-می‌خوای اسمت رو بهم بگی؟
-اگه دوباره ببینمت.
-باید برم.
من که ازت نخواستم بمونی.
-هی.
گفتم ساعت یازده بیا، ساعت دوازده میای؟
-با قهرمانت این‌طوری حرف می‌زنی؟
-اوه، قهرمان، هان؟
قهرمانی که نمی‌فهمه چطور دو تا باگت برام بگیره؟
این سیاباتاست، چته تو؟
مبارزه چطور بود؟
-ناک‌اوتش کردم.
-آفرین پسر.
نگرانتم.
-خب، اینم جزو شرح وظایفه.
-فکر می‌کردم تا حالا از این کار کشیده باشی بیرون.
دیدم سر بابا چی اومد،
نمی‌خوام همین بلا سر تو هم بیاد.
-اطلس قراره با امرسون ملاقات کنه.
یه راهی پیدا می‌کنیم که برای همیشه خودمون رو خلاص کنیم.
یعنی، به‌زودی اتفاق می‌افته.
-بابا هم دقیقاً همینو می‌گفت.
ولی هیچ‌وقت نتونست خلاص بشه، مگه نه؟
بیشتر از هر چیزی از این متنفر بود که تو رو هم وارد این ماجرا کرد.
مامان هیچ‌وقت به‌خاطر این قضیه نبخشیدش.
-هیچ‌وقت مجبورم نکرد کاری کنم که نمی‌خواستم.
این فقط دستیه که قسمت‌مون شده.
-باشه، قبول، ولی حالا دیگه نیست،
پس این خودتی که باید خودت رو از این وضعیت بیرون بکشی.
قبل از اینکه دیر بشه.
-چی رو از دست دادم؟
-ناهار رو.
-صبح‌به‌خیر، زیبای خفته.
-دیشب آخرش چه کارایی کردی؟
-بعد از اینکه شماها رفتید، با اون مهمانداره روبه‌رو شدم.
-باحال.
-جدی؟ یه نفر جدید پیدا کردی؟
-شروع نکن.
-ببخشید، فقط دارم سؤال می‌پرسم.
لطفاً پاهات رو از روی مبل‌هام بردار، حیوون.
-حالا دیگه چه کار می‌کنی؟
- من می‌رم باشگاه.
- باشه. بعداً بهت ملحق می‌شم.
اوه، ممنون.
ممنون.
- ببرش طبقه بالا.
- هی، چه خبر؟ - برو!
یک، دو.
آره. زانوت رو بالا بیار
و فاصله و قدرتت رو اندازه بگیر.
- زانو باید صاف بره بالا.
- باشه.
خوبه.
یه کم جست‌وخیز کن. یک، دو.
خوبه. انفجاری‌تر حرکت کن.
یک، دو.
تامی. آماده‌ای با پدها کار کنی؟
بامبر توی قفسه و داره تمرین می‌کنه.
لعنتی خیلی خوبه.
شاید بهتره بری پیشش و ببینی حاضر هست باهات کشتی تمرینی بگیره یا نه.
ببین، کلی داره برای این مبارزه اصرار می‌کنه.
چرا که نه؟ برو پیشش و ببین چند مرده حلاجه.
- کاری نداره.
- می‌گن به‌زودی با هم مبارزه می‌کنیم.
- خیلی زود خوابت می‌کنم.
- این حرف رو قبلاً هم شنیدم.
ویرجیل، حواست به پسرت باشه.
- هر اتفاقی بیرون سالن بیفته، مشکل من نیست.
- می‌خوای شروع کنیم؟
- بیا جلو.
- اوه، رفیق!
- فقط یه کشتی دوستانه‌ست، بچه‌ها.
مشت‌زنی ممنوع.
- بزن بریم.
از پسش برمیای.
از پسش برمیای. بجنب!
- بزن بریم، بامبر!
هی، داری چه کار می‌کنی؟
- همینه. همینه، قهرمان.
گرفتی‌ش.
- بچرخونش. بچرخونش!
فقط بچرخونش. آره، همین‌طوری.
برگرد به حالت مثلث.
آره!
- مشت نزن! لعنتی، مشت نزن.
پسرت رو جمع کن، ویرجیل.
- گفتم مشت نزن، لعنتی!
از روش بلند شو!
- وایسا! وایسا! وایسا!
- اگه توی رینگ این کارو بکنی، می‌کشمت!
-آروم باش!
-حریف خیلی گردن‌کلفتیه.
ولی توی رینگ شکستش می‌دم.
-برو یه سر و سامونی به خودت بده.
-چطوری، کولت؟
-اسمم رو می‌دونی.
-پرس‌وجو کردم.
-چقدر اون بالا وایسادی؟
-یکی دو بار به رفتن فکر کردم.
-می‌رم لباس عوض کنم.
-امشب سر کاری؟
-امشب شیفتم نیست.
می‌دونی، درباره‌ت پرس‌وجو کردم.
-آره، چی شنیدی؟
-این‌که آدم دردسرسازی هستی.
و برای یه مشت آدم خیلی ناجور کار می‌کنی.
-آره، درست به نظر میاد.
-از کاری که می‌کنی خوشت میاد؟
این‌که در ازای پول مردم رو کتک بزنی؟
-خب، بدهی‌ایه که باید پس بدم.
-تا حالا به شروع دوباره فکر کردی؟
این‌که بری یه جای جدید؟
-مسئولیت‌هایی دارم.
-اگه این‌طور نبود، می‌رفتی؟
-نمی‌دونم. هیچ‌وقت حق انتخاب نداشتم.
آدم‌هایی هستن که روی من حساب می‌کنن.
-ناپدری‌م وقتی مست می‌کرد، رولت روسی بازی می‌کرد
وقتی مست بود.
تفنگش رو برمی‌داشت،
یه گلوله توی خشابش می‌ذاشت،
می‌چرخوندش و روی شقیقه‌ش می‌ذاشت.
بعد ماشه رو می‌کشید.
وقتی حسابی مست بود، تفنگ رو به سمت من می‌گرفت.
با سرنوشتش بازی می‌کرد.
می‌خواست ببینه وقت مردنم رسیده یا نه.
همین که به سنش رسیدم، از خونه فرار کردم.
-باید بگردمت.
-چیزی همراهم نیست.
-یه دقیقه بهم وقت بده. الان میام پیشت.
-باشه. -پس فقط مطمئن شو.
اون‌وقت دیگه مشکلی نیست. روشنه؟
خب بچه‌ها، بزنید به حساب من.
رفیق خودمی. مبارزه رو هماهنگ کردی؟
-رسماً ثبت شده.
-پول زیادی روش شرط می‌بندم.
-تامی از پسش برمیاد.
-تا مطمئن نباشم، شرط نمی‌بندم.
به تامی بگو قبل از این‌که ببازه،
خوب فیلمش رو بازی کنه.
یادت باشه، من از بچه‌های قدیمی‌ام.
با دست‌های تند و سریع بالا.
می‌دونی، همون کارها؛ همون‌جوری که ما قبلاً مبارزه می‌کردیم.
آره! نه این لگدپرونی‌ها و بغل‌کردن‌های مردونه...
و این مسخره‌بازی‌هایی که شما درمیارین.
و اگه اونم همون کثافت‌کاری‌ای رو بکنه که تو کردی،
هر دوتون رو از کیسه‌هاتون از اینجا آویزون می‌کنم، فهمیدین؟
اولیویا می‌گه قسط‌هات رو سرِ وقت می‌دی.
-فقط دارم به سهم خودم از معامله عمل می‌کنم.
چه زن خفنیه.
گذاشتی از دستت دربره.
اوه، این حتماً حسابی درد داشته.
-هرچی آسون به دست بیاد، آسون هم می‌ره، نه؟
-آره، منم همینو می‌گم. به درک.
آره.
-کلی کار و نقشه تو دستت داری.
ولی از جایی که من وایسادم،
به نظر میاد داری عرق می‌ریزی.
-آره.
-این حس رو می‌شناسم؛ وقتی دیوارها دارن دور آدم تنگ می‌شن.
-همه‌چی تحت کنترله.
گفت یه پیشنهاد برام داری،
پس حرف بزن یا وقتمو تلف نکن.
-اگه پول جور نکنی
تا معاملهٔ کازینو رو نهایی کنی،
هرچی اینجا داری روش کار می‌کنی
دورت خراب می‌شه و همه‌چیزت از بین می‌ره.
-از پسش برمیام.
-اگه واقعاً از پسش برمیومدی، با من حرف نمی‌زدی.
من از محل اختفای اموال تریاد یه خبر دست‌اول دارم
تو محلهٔ چینی‌ها.
یه محمولهٔ خیلی گنده‌ست.
ولی فقط با افراد خودم از پسش برنمیام.
افراد تو رو هم لازم دارم.
-سهممون چقدره؟ -قسمت خوب ماجرا همینه.
چهار میلیون دلار.
-قبوله. -نصف‌نصف تقسیمش می‌کنیم.
بعدش من و افرادم می‌ریم و همهٔ بدهی‌ها صاف می‌شه.
-افرادم رو برای کارِ انبار در اختیارت می‌ذارم
تا مطمئن بشم همه‌چی قانونی و واقعی‌ـه،
ولی تو می‌خوای بی‌دردسر و بدون هیچ بدهی‌ای بزنی به چاک؟
سهم من ۷۰ درصده، سهم تو ۳۰ درصد،
و هر کس دیگه‌ای که درگیرش کرده باشی.
به‌علاوه بهره‌ای که تامی بابت اون بدهی بدهکاره.
فهمیدی؟
-آدم‌های من جزئیات کار رو با گروهت درمیون می‌ذارن.
-دمت گرم، رفیق.
حالا گمشو از خونه‌م بیرون.
-چرا گذاشتی این‌طوری تحقیرت کنه؟
زيرنويس از مهدي shine021
- منم.
اون شب خیلی حرف‌ها ناگفته موند.
-شاید این‌طوری بهتر باشه.
-خودت بهم گفتی یه نقشهٔ فرار داشته باشم.
و اگه با من بیای، این نقشه بهتر پیش می‌ره.
-واقعاً فکر می‌کنی می‌ذاره از زیر دستش در بری؟
یا نقشه‌ت اینه که غیب بشی؟
-وقتی وقتش شد بهت زنگ می‌زنم.
-شما دوتا به بچه‌دار شدن فکر کردین؟
-شاید. اگه پنی بخواد، آره.
-همیشه فکر می‌کردم باید یه خانوادهٔ شلوغ داشته باشی.
-می‌تونم تصورش کنم.
وقتی پیرتر شدی، چیزی داشته باشی که به خاطرش برگردی خونه.
-مگه اصل زندگی همین نیست؟
این‌که چی از خودت به جا می‌ذاری؟
وگرنه آخرش همه‌مون تبدیل به خاک می‌شیم.
-این همون طرفه؟
-آره.
-اون چیه؟
فکر می‌کنی توی اون کیف چقدر پوله؟
باید صد هزار دلار باشه.
-این پول خیلی زیادیه، رفیق.
این تریادها هم شوخی‌بردار نیستن.
فنتانیل، پاتوق‌های مواد، قاچاق.
خیلی خشن و خطرناکن.
این کار اصلاً آب خوردن نیست.
-از پسش برمیایم.
- پس برای فرداشب همه‌چیز آماده‌ست.
- بندر تجهیزات رو جور کرده.
افراد امرسون فردا تو انبار هستن.
-باید حواسمون بهشون باشه.
حتماً دست به کار می‌شن،
مخصوصاً بعد از این‌که کارمون رو انجام بدیم.
-آره. یادتون باشه، این قضیه برای کلی شخصیه.
پس می‌خواد خودش اون‌جا باشه
وقتی تصمیم می‌گیره کارمون رو یکسره کنه.
اگه اون عوضی بخواد کاری بکنه،
بعد از اینه که پول به دستش رسیده باشه.
پس طبق نقشه پیش برین تا از این مخمصه رد بشیم.
-پنه‌لوپه باهاش چطوره؟
-حتماً تأثیر خوبی روش گذاشته.
منظورم اینه که هنوز پرتش نکرده بیرون.
شب هنوز خیلی مونده.
صبر کن، معلوم می‌شه.
-سلام. -سلام.
پنه‌لوپه بهم می‌گه
که تا حالا هیچ دختری رو با خودت این‌جا نیاوردی.
-آره، ما هنوز داریم سعی می‌کنیم بفهمیم
چطور گولت زده که اصلاً بیای این‌جا.
-باشه، دیگه بسه.
-ببخشید.
چرا مهمونمون داره همهٔ کارها رو انجام می‌ده؟
تامی، می‌شه بیای یه کم کمک کنی؟
ـ برمی‌گردم.
ـ دختر خوبیه. گندش نزن.
پس اطلس دوباره همه‌تون رو فرستاده برای امرسون کاری انجام بدین.
فکر می‌کنی چیزی این اطراف اتفاق می‌افته
که من ازش خبر نداشته باشم؟
من تو رو بهتر از خودت می‌شناسم.
ـ یه کار دیگه.
حسابمون رو صاف می‌کنیم و می‌کشیم بیرون.
ـ باشه.
همون‌طور که بابا همیشه می‌گفت، مگه نه؟
آخرین کار، آخرین مورد، آخرین لطف.
همیشه یکی دیگه هم هست، تا وقتی که دیگه نباشه.
ـ آره، حرفت رو می‌فهمم.
ولی از این ماجرا میایم بیرون.
و همهٔ زحمتمون برای رسیدن به همین بوده.
باشه.
پس فقط مطمئن شو وقتی تموم شد
یه چیزی برات باقی مونده باشه، باشه؟
یکی که ارزش داشته باشه به خاطرش برگردی خونه.
پس وقتی این کار رو می‌کنی ــ نگام کن ــ
تا آخرش ادامه‌ش می‌دی.
تا آخر.
تحویل امشب ساعت سه صبحه،
پس یه فرصت پانزده‌دقیقه‌ای داریم
قبل از اینکه کامیون زرهی
و نگهبان‌های اضافه برسن تا پول رو جابه‌جا کنن.
چهار تا نگهبان توی اتاق گاوصندوقن.
یه گشت هم بیرون، پشت ساختمونه.
دو تا ورودی هست.
تیم دویل از درِ جلو وارد می‌شه و در می‌زنه.
ما از پشت وارد می‌شیم.
حالا با قدرت وارد می‌شیم.
گوش کن. دارم با تو حرف می‌زنم.
پس انگشتت رو تا وقتی لازم نشده، روی ماشه نذار.
ـ هر طور پیش بیاد، همون‌طور پیش می‌ره.
ـ دقیقاً همون‌طوری پیش می‌ره که من می‌گم.
اینجا من رئیسم.
هر غلطی که بهت می‌گن انجام می‌دی.
حالا آماده شو.
من و پدرت قبلاً از این کارها زیاد انجام می‌دادیم.
اگه می‌فهمید دارم تو رو می‌برم
سر همچین کاری، منو می‌کشت.
ـ همیشه می‌گفت کار درست رو کردی،
که تقصیر کلی رو به گردن نگرفتی.
ده سال از عمرت رو گرفت،
ولی غرورت رو حفظ کردی.
ـ حالا نوبت ماست که اینو تموم کنیم.
ـ حواست به در باشه.
این دیگه چه گهیه؟
-چه غلطی کردی؟
-هیچ رد و اثری باقی نمی‌مونه، حروم‌زاده.
بجنبید بچه‌ها! بریم!
-لعنتی!
خوبی؟ آره.
-بهت گفته بودم. گفتم که، لعنتی!
خودت می‌بینی.
-آره.
-رسیدیم.
-آقایون، از اینجا راه‌هامون جدا می‌شه.
-نه. قرار بود برگردیم انبار
و پول رو تقسیم کنیم.
-این چیزی نیست که به من گفته بودن.
پول پیش ما می‌مونه، آدم‌های شما هم جون سالم به‌در می‌برن.
بجنب، پول رو بردار!
-من جای تو بودم این کارو نمی‌کردم.
حرکت کنید، زود باشید!
-اطلس برامون پاپوش دوخته. بریم!
-لعنتی!
من دنبال دویل می‌رم.
آهان! تو برامون پاپوش دوختی.
-فکر کردی می‌تونی به ما نارو بزنی؟
-کلی می‌فهمه.
-نه از طرف تو.
-برای کارهای کاغذبازی.
-تو هیچ‌وقت اینجا نبودی.
-ممنون، ری.
-داداش خودمی!
چرا هنوز نیومدی منو ببینی؟
-بعد از افتضاح دیشب، الان خیابون‌ها خیلی زیر ذره‌بینه
تریادها دنبال کسی‌ان که به خونهٔ مواد حمله کرده.
-آهان. پول من چی شد؟
-پلیس گرفتش. همه‌جا توی خبره.
آدم‌های تو به افسرهای پلیس تیراندازی کردن، لعنتی.
کل معامله رو به گند کشیدن.
-با این حال فقط آدم‌های من مردن، ها؟
- مشکل من نیست. -جدی می‌گی؟
این کار رو تو برای من آوردی، مگه نه؟
- ولی تو زیادی طمع کردی.
آدم‌های تو به ما نارو زدن و ما رو وسط کار ول کردن.
فقط به همین دلیله که ما هم الان توی کیسهٔ尸 نیستیم.
اگه کس دیگه‌ای بودی، الان مرده بودی.
-اوه، جدی؟
-وقتی خبر کاری که تو و تیمت کردین بپیچه،
دیگه تبدیل به واقعیت می‌شه.
-با این حال هنوز پولم رو طلب دارم.
این پول بدهی‌ات به من رو صاف نمی‌کنه.
اصلاً و ابداً، فهمیدی؟
-یا این‌که سرِ پروژهٔ ساختمونی برات دردسر درست کنم.
-اوه، حالا می‌خوای مشکلات منو حل کنی؟
بعد از اینکه همین الان تهدیدم کردی بکشی؟
-آدم‌های تو نگهبان‌های خونهٔ مخفی رو کشتن.
اگه تریادها دنبال کسی‌ان که این کارو کرده،
نباید به جون هم بیفتیم.
پس بیا کاری رو که توافق کردیم تموم کنیم.
مبارزهٔ تامی با بمب‌افکن.
-گوشم با توئه.
-سودش بیشتر از ششصد هزار دلاره.
شانس برد تامی خیلی بیشتره.
پس بذار مردم روی اون شرط ببندن و ما خلافش شرط‌بندی کنیم.
می‌خوای روی بمب‌افکن شرط ببندی؟
-برگشتم تا تامی و خانواده‌ش رو از زیر بار بدهی دربیارم
و از دست تو خلاصشون کنم.
اگه لازمه برای این کار به مردم دروغ بفروشیم،
اشکالی نداره.
غرور ما رو به اینجا کشوند؛
نمی‌ذارم تامی هم همون اشتباه رو بکنه.
-اطلس، تو واقعاً آدم بی‌رحمی هستی.
با‌ت در تماس می‌مونم.
بعد از مبارزهٔ امشب،
باید یه مدتی آفتابی نشم.
-چرا؟ به دردسر افتادی؟
-چیزی نیست که از پسش برنیام.
ولی بعدش دیگه هیچ تعهدی ندارم.
-داری خودتو تو چه دردسری می‌ندازی؟
-بیشتر دارم سعی می‌کنم از یه چیزی فرار کنم.
این اولین شانسمه که از نو شروع کنم.
-آره؟ و این شروع دوباره چه شکلیه؟
-مجموعهٔ مبارزه رو دست می‌گیرم. سعی می‌کنم قانونی‌ترش کنم.
خوبه اگه بمونی و کنارمون باشی.
-آره، بگیرش.
-باشه، امشب می‌بینمتون.
-سر مبارزه می‌بینمت.
-برای مبارزهٔ امشب آماده‌ای؟
-معلومه که آماده‌ام.
اینجا چه غلطی می‌کنی؟
-امرسون می‌خواد ببینتت.
-مبارزه امشبه. همون‌جا باهاش حرف می‌زنم.
-آره؟ این درخواست نیست، دستوره.
-اون هیچ ربطی به این ماجرا نداره.
-تصمیم من نیست.
اسلحه رو بده به من.
گفتم اسلحه رو بده.
حالا هر دوتاتون سوار ماشین بشید.
-نگران نباش. من حلش می‌کنم.
-مطمئن شو همه‌ش رو روی تامی شرط می‌بندی.
-حواسم هست.
-کلی اصلاً بو نمی‌بره.
-اولیویا رو هم با خودت میاری؟
-آره، خب.
نمی‌خوام یه اشتباه رو دوبار تکرار کنم.
-کاملاً درکت می‌کنم، داداش.
-باشه، پس.
پس مستقیم می‌ریم محل مبارزه.
-مواظب خودت باش. مواظب خودت باش.
-اولیویا.
اولیویا کجاست؟
-اولیویا اینجا نیست، کوچولو.
-چی گفتی؟
-امرسون می‌خواد باهات حرف بزنه.
-اطلس.
-چه کار کردی؟
می‌تونستیم فرار کنیم.
-دیگه راه فراری نیست.
بهت هشدار داده بودم منو با خودت به قعر نکشی.
بهش چی گفتی؟
-همه‌چی رو می‌دونه.
متأسفم که کارمون به اینجا کشیده.
ولی بهت گفته بودم یه نقشهٔ فرار داشته باشی.
-داشتم.
-اسلحه رو بده به من.
خیلی آروم.
-می‌خوایم بریم یه دوری بزنیم؟
-فکرش همینه، رئیس.
دست از پا خطا نکن.
-پول باقی‌مونده‌م رو به‌زودی می‌گیرم.
این رو خوب بدون.
فکر کردی می‌تونی سر منو کلاه بذاری و قسر دربری؟
تو همیشه بی‌محابا بودی، داداش.
واسه همین داچ مجبور بود قلادت رو بکشه.
-این دیگه چه کوفتیه، کلی؟
این قضیه بین من و توئه.
از اول هم همین‌طور بود.
-اونا رو قاطی این ماجرا نکن. -تو افراد منو به کشتن دادی.
پولی رو که به من بدهکار بودی، دزدیدی.
معامله‌های منو به خطر انداختی.
هر کسی که دور و برته یه جوری درگیر این ماجراست
و حالا همه پای این قضیه گیرن.
فهمیدی؟
-اگه دنبال یکی می‌گردی که ازش زهرچشم بگیری،
من اینجام. من طرف حسابتم.
بدهی گردن من و داچ بود، نه تامی.
-اوه، حالا شدی طرف من، هان؟
داری سعی می‌کنی باکلاس بازی دربیاری.
این مزخرفات فداکاری رو باور نمی‌کنم.
تو و این سگ دست‌آموزت،
تا صبح مُردین.
محل مبارزه‌ت از این به بعد مال منه.
-گمشو!
-اوه، این عوضی؟ همین عوضی اینجا؟
کاری می‌کنم تا آخر عمرت تو خیابون‌ها تن‌فروشی کنی
تا آخر عمرت.
-دارم به یه مرد مُرده‌ی لعنتی نگاه می‌کنم.
تامی!
-اما تو نه، تامی. سگ هار.
حساب تو رو که برسم، دلم خنک می‌شه.
بامبر! وقت بازیه، مادرละتی.
ببینم چند مرده حلاجی، پسرعمو.
-بریم، تامی.
سرت رو از تنت جدا می‌کنم، تامی.
-بیا جلو، پسر سفیدپوست.
-تکون بخور، تامی. -تامی!
گفتم که عجله‌ای ندارم.
دلم رو خنک می‌کنم، فهمیدی؟
-آره!
-بلند شو، تامی.
-آره! لهش کن!
-دست‌هات رو بالا نگه دار، تامی!
-آفرین، همینو می‌گم!
-آره! -تامی!
-بلند شو، تامی. -تامی!
-اون حروم‌زاده رو بکش!
-بسه، کلی. -خفه شو!
هیچ‌کس با تو حرف نمی‌زنه!
-به خودت بیا، تامی.
تامی، بریم!
-اوه، لعنتی!
-تامی.
تامی، تو پسر داچ مسترسونی.
به این عوضی نشون بده چه‌کاره‌ای!
لهش کن!
-می‌رم سراغش.
-تامی!
-اون هیچ دخلی به این ماجرا نداره.
ما با تو مشکلی نداریم.
-گرفتی‌ش؟ -گرفتمش.
می‌رم سراغ کلی.
-برو.
اوه، لعنتی. حروم‌زاده.
واقعاً دلم برای این شهر تنگ می‌شه.
-آخرین نگاهت رو بنداز.
-چرا نمی‌تونی همین‌جوری بیفتی بمیری؟
داچ هنوز اینجا بود...
و تو هم هنوز اون تیکه‌گوشت‌های خوشگل رو داشتی.
ها؟
-بی‌خیال، کلی. هر دومون می‌دونیم که...
تو هیچ‌وقت نمی‌خواستی بذاری از اینجا برم.
-کی اهمیت می‌ده؟ من خودم هواتو داشتم.
هرچی می‌خواستی برات فراهم می‌کردم، رفیق.
هرچقدر پول می‌خواستی.
تا آخر عمرت تأمین بودی، داداش.
من انتخاب کردم زندگی خودمو بکنم.
انتخاب‌هایی رو بکنم که خودم می‌خوام.
-آخی، طفلکی!
-نه، نه، نه. نه، تامی، اینو بسپار به من.
ده سال لعنتی منتظر این لحظه بودم.
حروم‌زاده.
ببینم چند مرده حلاجی.
بیا جلو، عوضی. بیا!
قراره حسابی از این لذت ببرم.
بد نبود.
باشه، بریم.
-می‌دونی با کی درافتادی؟
با کی درافتادی؟
آخ!
همین بود؟
زنیکهٔ احمق.
-گمشو! -بیا جلو.
-ولم کن، تامی!
-همین بود؟ کارشو تموم کن، عوضی.
تو هیچی نیستی. هیچی نیستی.
-مرده.
تا وقتی آب‌ها از آسیاب بیفته، آفتابی نمی‌شیم.
-یادت نره سهم آقای کوان رو بهش بدی
وقتی سرت خلوت شد.
-حتماً.
-باشه.
-آخرش چی شد؟ اولیویا کجاست؟
-اون همیشه یه نقشهٔ فرار داشت.
دختری مثل اون، همیشه یه جایی برای رفتن لازم داره.
-هر وقت ببینمت، می‌بینمت، داداش.
-آره، می‌بینمت.
اگه اوضاع به‌هم ریخت، بهم زنگ بزن.
-ممنون، اطلس.
-خداحافظ.
moviepovie.com