رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال
همه‌ی آنچه هرگز نبودیم
عزیزم، هنوز منتظر فهرست کادوهاتم.
چیزی نمی‌خوام، مامان. هرچی خودت دوست داری.
من چی؟ من نباید فهرست بدم؟
تو همیشه جوراب رنگی می‌خوای.
و یه چیز تازه برای باغچه.
راست می‌گی، تو فهرست نمی‌خوای.
حرف باغچه شد، لیا،
گفتم یه باغبون به باغبون دیگه چی می‌گه؟
حدود ۵٬۰۰۰ بار.
بابا!
همه‌چیز می‌تونه در یه لحظه عوض بشه.
یک سال بعد
موسیقی متن
مدیر فیلم‌برداری
فیلم‌نامه
تهیه‌کننده‌ی اجرایی
تهیه‌کنندگی
کارگردانی
صبح بخیر.
سلام.
مگه امروز زود نمی‌رفتی؟
می‌رفتم، ولی شام این‌قدر خوب بود
که گفتم صبحونه رو هم امتحان کنم.
بوفه‌ست.
اگه دور دوم برم، امشب یکی کادو گیرش نمیاد.
جدی؟ امشب چه خبره؟
شب کریسمسه، خنگ.
چی؟
سلام مامان. کریسمس مبارک.
چرا جواب تلفن نمی‌دادی، پسرم؟ فکر کردم غرق شدی.
همیشه نصفه‌ی پرِ لیوان رو می‌بینی.
تو فریزر جا هست؟
مگه تازه نیستن؟
اکسل جان، مگه قرار نبود تو حواست باشه؟
می‌دونم.
در یخچال رو باز کن و طبقه‌ی بالا رو ببین. باید جا باشه.
گفتم که خودم باید می‌خریدمشون.
نمی‌دونم چرا هنوز بهش کار می‌سپاریم.
یخ داریم، بابا؟
‏- کریسمس مبارک. ‏- نمی‌دونم شادیش کجاست.
‏- من که اصلاً جشن نمی‌گرفتم. ‏- شروع نکن!
امشب برای همه سخته.
اینو ببر برای برادرت، تو اتاق غذاخوری.
‏- من اینجا رو تموم می‌کنم. ‏- باشه.
باشه.
تازه رسیدی، افتادی به جون بابا.
باورنکردنی‌ای!
هی. خوبی؟
نمی‌فهمم چطور هنوز از داداشم خسته نشدی.
می‌دونی که چندتا دوست مجرد ناز دارم.
‏- می‌تونم معرفیت کنم. ‏- نه. عوضش نمی‌کنم.
می‌گن عشق کوره. مخصوصاً با اون پلیور.
امسال هیچ‌کدوم از دوست‌دخترات رو نیاوردی شام؟
نه، تو با این جوک‌های لوس فراریشون می‌دی.
آره، همینا فراریشون می‌ده.
برو در رو باز کن، ما اینجا رو داریم.
‏- سلام. ‏- سلام.
غذا آماده‌ست و نوشیدنی‌ها تقریباً خنک شدن.
آدم مورد علاقه‌ام چطوره؟
زندگی ما ۲۰ سال پیش عوض شد،
وقتی جونزها از اون سر دنیا اومدن
تا بخشی از خانواده‌مون بشن.
من و اولیور بچه که بودیم جدایی‌ناپذیر بودیم،
ولی اون تصادفی که جون پدر و مادرشون رو گرفت
ما رو تا ابد به هم گره زد.
آماده‌ای؟
امیدوارم هنوز گشنه باشید. بهترینش مونده.
‏- همه‌چی عالی بود، میریام. ‏- ممنون، عزیزم.
هرکاری تونستم کردم، ولی بدون مادرت دیگه...
مثل قبل نیست.
همون‌طور که می‌دونید،
سال‌هاست کریسمس رو مثل یه خانواده جشن می‌گیریم.
مخصوصاً امروز...
‏...جای پدر و مادرتون خالیه.
به سلامتی اونا، چون اینجا همیشه خونه‌ی شماست.
‏- لیا! لیا! ‏- من می‌رم.
لعنتی بابا، تو واقعاً بلدی مهمونی رو گرم کنی.
نه، این کار توئه، چون هیچی رو جدی نمی‌گیری.
من پر از حال‌وهوای کریسمس بودم، ولی انگار یه گرینچ بینمونه.
‏- می‌شه شما دوتا بس کنید؟ امروز جشنه. ‏- آره، و داداشت دلقکه.
بابا، لطفاً، بسه. بذار امروز رو با آرامش جشن بگیریم.
با آرامش جشن نمی‌گیریم. من می‌رم. شام بهم نساخت.
اکسل، خواهش می‌کنم!
منم باهاش می‌رم.
چیزی نیست، مامان. تقصیر تو نیست.
همه‌مون توافق کردیم، فکر کردیم بهتره،
ولی انگار وقت مناسبی برای جشن گرفتن نبود.
‏- اولیور ناراحت شد؟ ‏- نه، پیش منه، خونه.
اومدیم یه نوشیدنی بخوریم. بعداً لیا رو می‌بره، باشه؟
باشه عزیزم. ما اینجاییم.
باشه مامان. دوستت دارم. نگران نباش.
ممنون.
ببخشید که بابام اینو سرت آورد، رفیق.
اشکالی نداره.
حتماً برای اونم سخته.
خب، می‌خواستی چی بهم بگی؟ نگرانم کردی. چی شده؟
سر کار بهم ترفیع پیشنهاد دادن.
فوق‌العاده‌ست! کِی می‌خواستی بگی؟
‏- به این سادگی نیست. ‏- نه؟ چرا؟
باید برای رئیست کار خاصی بکنی؟
اگه قبول کنم،
نُه ماه توی برلینه.
خب مشکلش چیه؟
می‌تونم بیام برلین ببینمت. می‌دونی اونجا چه موسیقی گوش می‌دن؟
‏- مشکل لیاست. ‏- لیا چشه؟
یعنی چی؟ نمی‌تونم ببرمش، رفیق.
منصفانه نیست از زندگی‌ای که می‌شناسه بکَنمش.
شاید تغییر محیط براش خوب باشه.
نمی‌دونم. نمی‌دونم...
همین الانشم با تکرار سال تحصیلی درگیره.
و می‌خوام سال بعد بره دانشگاه.
یه دانشگاه خوب. مثل کاری که پدرومادرم برای من کردن.
و برای اون، پول بیشتری لازم دارم.
یه ساله که پاره‌وقت کار می‌کنم
تا بیشتر پیشش باشم، ولی قبض‌ها روی هم تلنبار شده.
اگه پول لازم داری، فقط کافیه بگی. اینو می‌دونی.
نه، ممنون. نه.
پول زیادیه، اکسل.
خب، چطور می‌تونم کمکت کنم؟
چند روز پیش داشتم به گزینه‌ها فکر می‌کردم.
فکر کردم شاید بتونه پیش تو بمونه.
‏- کی؟ لیا؟ ‏- آره.
نمی‌تونه پیش پدرومادرت بمونه. ببین امروز چی شد.
‏- با اونا که معلومه نه. ‏- و به داداشت اعتماد ندارم.
ماهی یه هفته اجازه می‌دن از خونه کار کنم،
پس فقط اون هفته‌هایی که نیستم باید حواست بهش باشه.
می‌بینم که به همه‌چی فکر کردی.
می‌دونم لطف بزرگیه، ولی این کار رو لازم دارم.
چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
اولیور، رفیق، نه...
اکسل، تو کسی هستی که بیشتر از همه بهش اعتماد دارم و تحسینش می‌کنم
و اگه مهم نبود ازت نمی‌خواستم.
ولی باشه، درک می‌کنم.
منصفانه نیست همچین مشکلی رو بندازم گردنت.
دارم خودخواهی می‌کنم،
ولی نمی‌دونم چی‌کار کنم.
تو برای من می‌کردی؟
برات یه دست هم می‌دادم.
پس حله.
جدی؟
می‌دونستی که آره می‌گم. تو برادرمی.
ممنون، رفیق.
‏- مواظبش هستی؟ ‏- معلومه که هستم، لعنتی.
‏- خب، باید برم دنبالش. ‏- منم میام.
‏- بعد از شام قرار بود النا رو ببینم. ‏- جدی؟
‏- واقعاً؟ ‏- اصلاً.
یه رابطه‌ی راحت داریم، همین. به هم جواب پس نمی‌دیم.
و اون اینو می‌دونه؟
‏- می‌دونی که چه‌جوریه... آزاده. ‏- باشه. عالیه.
هفته‌ی بعد همه‌چیزو ردیف می‌کنیم؟
‏- معلومه. بریم. ‏- باشه.
آماده‌ای؟
می‌بینی، همه‌چی درست می‌شه.
چند روز دیگه عاشق زندگی تو همچین جایی می‌شی.
و زیاد برای اکسل سخت نگیر، باشه؟
داره لطف بزرگی بهمون می‌کنه.
‏- کِی می‌ری؟ ‏- چند ساعت دیگه.
‏- آماده‌ای؟ ‏- آره.
باشه.
‏- اوضاع چطوره؟ ‏- خوبه.
خونه رو تا حالا این‌قدر تمیز ندیده بودم.
لیا، بیا. یه گوشی کاریِ قدیمیه.
که هر وقت خواستی بهم زنگ بزنی.
بیا اینجا، یه بغل آخر بده.
اگه بخوای تو بمون، من می‌رم برلین.
‏- این‌جوری پروازت رو از دست می‌دی. ‏- باشه. باشه.
من می‌رم خونه، هنوز باید ماشین رو برگردونم.
این گوشه‌ی کوچیک منه.
معمولاً این‌قدر مرتب نیست، فقط...
خب، خونه‌ی خودته.
می‌تونی از هرچی خواستی استفاده کنی. کلی کتاب، موسیقی...
یه گرامافون هست.
تا حالا باهاش کار کردی؟
خب، باحاله.
تو یخچال از همه‌چی یه‌کم هست، ولی اگه چیزی کم بود
یا چیز خاصی خواستی، می‌ریم می‌خریم.
و اتاقت، البته. از این طرف.
قبلاً دفترم بود. ریخت‌وپاش بود.
گفتم اگه دوست داشتی بریم دهکده ناهار.
باشه.
می‌ذارم جابه‌جا شی.
هرچی لازم داشتی، بیرونم، باشه؟
ببخشید که کشوندمت اینجا. نمی‌دونستم بعدازظهرم شلوغ می‌شه.
‏- نگران نباش. ‏- و به برادرت سلام برسون.
از وقتی ازدواج کرده، غیبش زده.
حتماً، می‌گم دیدمت. خداحافظ.
لیا؟
پیتزا سفارش دادم، می‌خوای؟
لیا؟
می‌رم ساحل. زود برمی‌گردم. اکسل
برای من، لیا همیشه یه خواهر کوچیک بود،
ولی وقتی من و اولیور بعد از چهار سال دیوونه‌وار
زندگی تو خوابگاه دانشگاه برگشتیم، فهمیدم دیگه بچه نیست.
‏- خداحافظ پسرا. موج‌ها به‌کامتون. ‏- ممنون، داگلاس.
‏- چی شده؟ ‏- کلید موتور رو داری؟
‏- مگه دست تو نبود؟ ‏- نه. لعنتی، تو کاپشنمه!
باشه.
اینو تو کشیدی؟
آره.
بده؟
نه، برعکس. این...
فرق داره.
‏- شوخی می‌کنی، نه؟ ‏- اصلاً.
چرا؟
چون بابام ازم خواست این گلدون رو بکشم،
و من این رو کشیدم، که اصلاً شبیهش نیست.
‏- این نسخه‌ی خودته. ‏- واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‏- پیداشون کردم! بریم! ‏- اومدم!
باید برم.
ادامه بده.
یادم رفته بود هم‌خونه دارم.
نمی‌خوام مزاحمت بشم.
مزاحم؟
حتماً از گشنگی داری می‌میری.
نمی‌دونم چند ساعته تو اتاقتی.
نون تست با آووکادو می‌خوای؟
‏- خوشمزه‌ست. ‏- نه، ممنون.
نباید برای مدرسه آماده شی؟
بد خوابیدم.
منم قبلاً برای پیچوندن کلاس همچین بهونه‌های آبکی می‌آوردم.
اگه نمی‌خوای بری، اشکالی نداره. می‌تونی خونه بمونی.
می‌رم لباس بپوشم.
برسونمت؟ یا با دوچرخه می‌ری؟
هی. لیا.
خوبی؟
می‌ری کلاس، نه؟
‏- لیا، وایسا. ‏- دیرم شده.
فقط یه دقیقه، خواهش می‌کنم.
فقط...
‏...خیلی متأسفم که باید سال رو تکرار کنی.
شنیدم که...
‏...برادرت رفته خارج کار کنه و تو با اکسل زندگی می‌کنی.
اگه چیزی لازم داشتی،
هر چیزی، حتی اگه یه ساله همدیگه رو ندیدیم،
می‌دونی که همیشه رو من حساب کن.
باشه؟
‏- باشه، ممنون. ‏- می‌تونیم یه روز همدیگه رو ببینیم.
حتی اگه مثل قبل نباشه.
‏- هیچ‌وقت نمی‌تونه باشه. ‏- خب آره... یه چیز تازه.
شاید.
‏- باشه، بعداً بهت زنگ می‌زنم. ‏- من دیگه گوشی ندارم.
لیا.
لیا؟
لیا، بیدار شو.
موج‌ها فوق‌العاده‌ان. باید بیای امتحان کنی.
برات خوبه.
حسش نیست، ولی ممنون.
شاید الان نخوای، ولی می‌بینی که می‌ارزه.
لیا، ببین.
من و تو...
من و تو مثل یه قبیله‌ی سرخپوستیم، می‌دونی؟
مثل اونایی که تو فیلم‌هاست. و من رئیس قبیله‌ام.
باشه؟ و رئیس می‌گه صبح‌ها باید موج‌سواری کنیم.
چرا می‌خوای برم؟
چرا می‌خوای بمونی؟
‏«رئیس بیرون منتظر. تو دیر نکن.»
می‌بینیش؟ بریم دنبالش.
— ماي موويیز —
لیا؟
لیا!
سکوت حکم‌فرما بود، آرامش.
بالاخره از خاطرات زندگی‌ای که دیگه نداشتم آزاد شدم.
بشین، اینجا بشین.
بیا. آفرین.
آروم. به من نگاه کن.
آروم. نفس بکش. نفس بکش.
آروم.
آفرین...
باشه.
آفرین...
لعنتی، لیا.
چی شد؟ داری چی‌کار می‌کنی؟ چی...؟
نه، لیا، نه...
آروم، ببخشید. آروم.
آروم. نفس بکش.
باشه، باشه، باشه...
نفس بکش. با من نفس بکش. با من نفس بکش.
نفس بکش.
آفرین، نفس بکش.
نفس بکش. آروم.
نفس بکش. دم... بازدم.
آفرین. آفرین.
آفرین.
تموم شد.
‏- ببخشید. متأسفم. ‏- تموم شد.
تموم شد.
می‌رم لباسمو عوض کنم.
بهتری؟
ممنون.
می‌رم استراحت کنم، باشه؟
نه، وایسا. باید حرف بزنیم. بیا اینجا، لطفاً.
لازمه؟
اولیور فردا می‌رسه، تنهات می‌ذارم.
آره، ولی هفته‌ی بعد برمی‌گردی.
بیا اینجا.
من و تو قراره کلی وقت با هم بگذرونیم
و کلی چیز هست که ازت نمی‌دونم و باید می‌پرسیدم،
ولی نمی‌دونستم چطوری.
دوست داری؟
‏- شوخی می‌کنی، نه؟ ‏- نه، جدی می‌گم.
هم‌سن‌های تو همیشه با هم در ارتباطن.
دوست داری یا نه؟
‏- دارم. ‏- پس چرا با اونا نمی‌بینمت؟
چون نمی‌خوام.
تا کِی؟
نمی‌دونم.
کلاس‌ها چطور؟
عادی، فکر کنم.
‏- فکر می‌کنی یا می‌دونی؟ ‏- می‌دونم.
و چرا هیچ‌وقت نمی‌بینم مشق بنویسی یا درس بخونی؟
‏- به تو ربطی نداره. ‏- لیا.
برادرت بیشتر از ۲٬۰۰۰ کیلومتر اون‌ورتر نیست
که تو بشینی و کاری نکنی، می‌فهمی؟
اون تو برلینه
تا پول جمع کنه که سال بعد بری دانشگاه.
داره برات جون می‌کنه.
که تو جلو بری.
باید بهش بگیم تو ساحل چی شد.
‏- چرا؟ ‏- چون مهمه.
‏- ولی چیزی نبود. ‏- چیزی نبود؟
لیا، خیلی مهم بود.
من نمی‌تونم این مسئولیت رو به دوش بکشم، می‌فهمی؟
ولی تموم شد. من خوبم.
روزی که فهمیدم عاشق اکسلم رو
کاملاً یادمه.
‏- پیداشون کردم! بریم! ‏- اومدم!
باید برم.
ادامه بده.
‏- بیا. بگیرمش؟ ‏- آره.
عشق‌های افلاطونی همین‌جوری‌ان.
هرچقدر هم دور بشن، تا ابد با ما می‌مونن،
هرچند ذهنم اصرار داره اون حس رو
به‌زور از قلبم بیرون کنه.
می‌رم یه‌کم هوا بخورم.
زود برمی‌گردم.
منم باهات میام.
با اینکه سال‌ها تنها زندگی کرده بودم،
و عادت داشتم وقت و فضام مال خودم باشه،
برای اولین بار حس کردم خونه خالیه.
دلم برای رازی که دورش بود تنگ شده بود.
بیشتر از یه سال بود که حس می‌کردم خودخواه و بی‌فایده‌ام،
ناتوان از جلو رفتن،
زیر یه پالتو قایم شده بودم که درد خیسم نکنه،
ولی اکسل توی فقط سه هفته سوراخش کرد.
سلام.
همه‌چی خوبه؟
آره.
‏- بشینم؟ ‏- البته.
خونه‌ی خودته.
می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
عالیه.
هرچی بخوای.
خوشحالی؟
خوشحالم؟
آره، فکر کنم هستم.
تو چی؟
فکر کنم قبلاً بودم.
فکر می‌کنی یا بودی؟
بعضی وقتا سخته یادم بیاد قبلاً چه‌جوری بود.
فکر می‌کنی دوباره می‌شم؟
معلومه که می‌شی.
می‌خوای بشی؟
دلم برات تنگ شده، لیا.
چی؟
دلم برای دختری که بودی تنگ شده.
همونی که عاشق نقاشی بود.
همونی که همیشه می‌خندید.
مطمئنم برمی‌گرده.
و تا اون موقع، من می‌رم شام درست کنم چون از گشنگی دارم می‌میرم.
پنکیک‌ها رو یادمون رفت.
می‌تونم بی‌خیالشون شم.
لیا!
چه تصادفی!
سلام، من بلنم، ولی که همدیگه رو می‌شناسیم.
‏- از دیدنت خوشحالم. ‏- بلن.
‏- درسته، بلن. ‏- آره.
خوبی؟ اومدی خرید؟
آره.
داشتم می‌رفتم پیچ یه چیزی بخورم.
هنوز همون اسموتی موزی که دوست داشتی رو درست می‌کنن.
می‌تونیم یه روز بریم اونجا. اگه بخوای، البته.
معلومه که می‌خواد. تازه، من حساب می‌کنم. برو.
آره. بیا.
و برو چرخ رو برگردون.
و با اکسل زندگی کردن چطور پیش می‌ره؟
خوبه.
برادرت حتماً تو برلین اوضاعش خوبه، نه؟
آره، خوبه.
و...
‏...هنوز به اکسل حسی داری؟
نه.
ببخشید، نباید می‌پرسیدم.
چقدر دور به نظر می‌رسید اون روزهایی که تمام روز با بلن بودم،
وانمود می‌کردیم بزرگ شدیم
و بهش می‌گفتم چقدر اکسل رو دوست دارم.
مدرسه‌ی هتلداری چطور پیش می‌ره؟
خوبه. خیلی خوبه.
هرچند بعضی وقتا خسته و کوفته میام خونه،
چون این‌همه ساعت سرپا بودن خسته‌کننده‌ست، ولی...
‏- همیشه همینو می‌خواستی، نه؟ ‏- آره.
همینه و واقعاً دوستش دارم.
یادته آشپزخونه‌ی مامانمو چه‌جوری ول می‌کردم؟
همیشه به‌هم‌ریخته بود.
راستی، یه ماه دیگه تولد ۲۰ سالگیمو یه جای خیلی باحال می‌گیرم.
اگه دوست داشتی بیای.
فکر نکنم بتونم.
خب، باشه.
واقعاً لذت بردم!
چرا این‌کارو با من کردی؟
می‌شه یه‌کم دقیق‌تر بگی؟
وایسا، وایسا.
وقتی با دوستت بودی، به خودم اجازه دادم یه چیزی برات بخرم.
عقبه.
سورپرایزه. نگاه نکن، باشه؟
نگاه نکن.
خب، می‌تونی بیای بیرون!
آماده‌ای؟
نظرت چیه؟
نه.
نه؟
نمی‌تونم.
فقط یه لحظه بود،
ولی یه چیز سبک‌تر توی خودم حس کردم.
و همین ترسناک بود،
چون یعنی یه چیزی می‌تونست عوض بشه.
‏- هی! ‏- خوبی، بلن؟
‏- خوبم. خوشحالم که تونستی بیای. ‏- آره.
منم می‌خوام تولدمو اینجا بگیرم.
آره. محشره.
مال پدربزرگم بود و حالا بابام برای مراسم اجاره‌اش می‌ده.
چه باحال، باید شماره‌تو بدی.
خب، من رفتم. دو ساعت دیگه برمی‌گردم. می‌رم دهکده.
‏- یه ساعت. ‏- دو ساعت دیگه برمی‌گردم.
چیزی لازم داشتی خبرم کن، باشه؟
‏- خوش بگذره. ‏- خداحافظ.
بریم تو؟
نگران نباش، خیلی آرومه.
یکی می‌خوای؟ تعارف نکردم.
‏- نمی‌دونستم سیگار می‌کشی. ‏- فقط بعضی وقتا.
یادته؟
معلومه.
نگهش دار، فکر ساختنش مال تو بود.
یه روز، وقتی آماده بودی،
باید فهرست رو ادامه بدیم.
باشه.
ببخشید که این‌همه مدت غیبم زد.
نگران نباش، لیا.
مهم اینه که الان اینجایی.
می‌تونم بغلت کنم؟
معلومه.
باید برم دستشویی.
تو هم میای؟
می‌رم یه نوشیدنی بگیرم و اونجا می‌بینمت، باشه؟
باشه، بیا.
سلام.
تنها چی‌کار می‌کنی؟
معلومه که می‌خوای تنها باشی.
نوشیدنی می‌خوای؟
‏- ببخشید، فندک داری؟ ‏- نه.
هی، من می‌شناسمت.
تو همونی هستی که خونه‌اش بالای کوهه، نه؟
آره، خودمم.
اونجا برای یه مهمونی درست‌وحسابی عالیه.
اگه یه وقت خواستی، یه دوست دارم که یه تریلر داره
که ازش به‌عنوان اتاق دی‌جی استفاده می‌کنه، محشره.
می‌بندیش به ماشین و هرجا خواستی می‌بریش.
‏- و موسیقی عالی پخش می‌کنه. ‏- وایسا.
‏- چه مرگته، پسر؟ ‏- ببخشید؟
‏- چی‌کار می‌کنی، احمق؟ ‏- زود رسیدی، نه؟
‏- بریم. ‏- دوست‌پسرته؟
یا باباته؟
می‌شه بپرسم چه فکری با خودت کردی؟
کاری نمی‌کردم. فقط می‌خواستم...
‏...دوباره یه چیزی حس کنم.
ولی نه این‌جوری، لیا، لعنتی. با یه احمقی که نمی‌شناسی؟
ببخشید، حالم خوب نیست.
بیا، بیا.
لیا.
باشه، آروم، آروم.
‏- برو دوش بگیر. ‏- ببخشید.
برات خوبه. برو.
اینجا رو تمیز می‌کنم. نگران نباش.
‏- ببخشید. ‏- نگران نباش.
چرا هیچ‌وقت منو ندیدی؟
مامان...
‏...عشق به خود یعنی چی؟
این چه سؤالیه؟
نمی‌دونم، سر درنمیارم.
عشق به خود...
‏...قبل از هر چیز، آزادی خودته.
یعنی رها کردن هر چیزی که مال تو نیست،
بدون ترس از اینکه برای همیشه از دستش بدی.
یعنی رفتن، حتی وقتی دلت می‌خواد بمونی.
یعنی شناختن قدرت خودت،
بدون اینکه لازم باشه از چشم کس دیگه‌ای ببینیش.
عشق به خود، دخترم، یعنی کوتاه نیومدن از چیزی که حقته.
یعنی گوش دادن به خودت، بیشتر از هر چیز دیگه.
یعنی شناختن ارزش خودت،
بدون اهمیت دادن به نظر دیگران.
برای همینه که عشق به خود این‌قدر قدرتمنده.
تو تصمیم می‌گیری چقدر می‌ارزی
و عشقی که حقته رو به خودت می‌دی.
چیزی که می‌گم برات معنی داره؟
فکر کنم.
دختر باهوشم.
داری نقاشی می‌کشی؟
می‌خواستم عذرخواهی کنم،
و راه دیگه‌ای به ذهنم نرسید.
‏- این... ‏- افتضاحه.
نه، فوق‌العاده‌ست.
برام خیلی ارزش داره که دوباره نقاشی می‌کشی.
اینو اینجا جا گذاشتی.
نه. همون‌جاست.
لیا، نباید چیزا رو قاطی کنیم.
کاری که دیروز شد اشتباه بود.
باید فراموشش کنیم، باشه؟
برای من، از این لحظه به بعد، دیشب اتفاق نیفتاده.
این مال توئه؟
یه‌کم خیس شد، تو ماشین لباسشویی بود.
نمی‌دونم نوشته‌هاش پاک شده یا نه. مهمه؟
یه‌کم، آره.
چیه؟ ببینم.
‏- نمی‌تونم ببینمش؟ ‏- نه.
‏- چرا؟ ‏- همین‌جوری.
حیف شد.
یه فهرسته که خیلی وقت پیش با بلن نوشتم.
جالبه.
فهرست چی؟ خرید؟
نه، بامزه.
فهرست چیزایی که خوشحالمون می‌کرد.
و چی توش هست که نمی‌تونم ببینم؟
نمی‌دونم، یادم نیست، و حالا هم پاک شده.
همه‌شون رو انجام دادی؟
اونم یادم نیست.
این که راحت درست می‌شه.
بیا یکی دیگه بنویسیم.
ببینیم.
‏- الان؟ ‏- آره. کار بهتری داری؟
شام، گشنمه.
فهرست رو می‌نویسیم بعد شام درست می‌کنم. قول.
بریم. یک:
خوردن بیسکویت...
‏...خیس‌خورده...
‏...تو یه لیوان شیر.
باشه؟ ولی کلی بیسکویت.
یه لهِ بیسکویت رو تصور کن، می‌دونی؟
مثل یه کوه بیسکویت، همه با هم، که از لیوان شیر سرریز شده.
می‌فهمی چی می‌گم؟
‏- آره. و این خوشحالت می‌کنه؟ ‏- نمی‌دونی چقدر.
ولی با شکلات؟ یا فقط شیر؟
با شکلات، بهشت محضه.
حالا تو.
نمی‌دونم.
نمی‌دونم، بالا پایین پریدن رو مبل. نه، رو تخت.
یا رقصیدن بدون هیچ ریتمی.
بدون هیچ ریتمی، مثل ربات‌ها. کاملاً ناهماهنگ.
نمی‌دونم، اکسل. برام سخته.
سخته به چیزی که خوشحالت می‌کنه فکر کنی؟
آره.
نه، ولی... نمی‌دونم.
نمی‌دونم.
بیا.
‏- چی؟ ‏- با من بیا.
‏- کجا؟ ‏- ول کن. اونو بذار.
‏- الان؟ ‏- آره، بریم. بیا.
بیا، از این طرف.
‏- شبه، اکسل. ‏- بیا دیگه.
‏- بریم. ‏- پابرهنه‌ام... ببین.
اینجا. این‌طرف.
چشماتو ببند.
‏- چی؟ ‏- چشماتو ببند.
چقدر اذیت می‌کنی.
خب، بگو چه حسی داری.
نمی‌دونم.
چطور نمی‌دونی؟
چشماتو ببند. تمرکز کن.
دور و برت چی حس می‌کنی؟
— ماي موويیز —
پاهامو حس می‌کنم.
علف نمناک قلقلکم می‌ده.
نور فانوس دریایی روی صورتم.
آفرین.
ادامه بده.
نسیمی که از دریا میاد.
دستت.
قطره‌های آب روی صورتم.
لعنتی!
حس کردن بسه. بدو! بدو!
وای خدای من.
چی؟
هیچی، هیچی.
خوب بود، نه؟
آره.
منم گشنمه. لازانیا رو از فریزر درمیارم.
‏- نظرت چیه؟ می‌شه میز رو بچینی؟ ‏- باشه. آبجو می‌خوای؟
نه، یه گیلاس شراب ترجیح می‌دم.
‏- باید این لحظه رو جشن بگیریم. ‏- منم می‌تونم بخورم؟
خونه‌ایم، اتفاقی نمی‌افته.
مثل مهمونی گند نمی‌زنم.
باشه، تو بزرگ شدی. من کسی نیستم که جلوتو بگیرم.
برادرت جلوی من وایساده بود که ازم محافظت کنه و مشت خورد تو دماغش.
‏- نه! ‏- نزدیک بود بشکنه.
‏- جدی؟ ‏- آره، ولی نجاتم داد.
عاشق داستان‌هاتم.
هزارتا از این‌ها هست. همه‌چی سرمون اومد. همه‌چی.
اونو می‌خوای؟ بیا، تمومش کن.
نه نه، می‌ترکم. نمی‌تونم.
‏- منم، ولی خیلی خوشمزه‌ست... ‏- آره.
‏- بدش من. بیا ادامه بدیم. ‏- باشه.
‏- ببینیم. ‏- ببینیم.
پابرهنه راه رفتن...
‏...وسط شب...
‏...و بارون شروع بشه.
‏- انجام شد. ‏- انجام شد.
نوبت توئه و بهونه هم نداریم.
باشه.
رقصیدن با چشمای بسته.
اینو دوست دارم.
دیگه چی؟
قایق‌سواری؟
دورترین جایی که از ساحل رفتم با تخته‌ی موج‌سواریم بود.
‏- نوبت من بود. ‏- ببخشید.
نه، ولی خوشم اومد.
و یه دوست دارم که قایق بادبانی داره. می‌تونه...
‏- جدی؟ ‏- آره.
بگو دیگه، چی؟ رو غلتکی، ادامه بده.
می‌خوام مست کنم.
‏- ولی الانشم هستی. ‏- راست می‌گی، تو هم یه‌کم.
نه، بی‌خیال. باید خاص‌تر باشه.
تو خودت رو نگاه کن.
یه بوسه از تو.
الان.
لیا.
‏- چیز مهمی نیست. ‏- معلومه که هست. بیا.
‏- ولی بازی خودته. ‏- آره، ولی بازی مسخره‌ایه.
بی‌خیالش.
باشه. فراموش می‌کنم.
چرا این وسط اومد؟
می‌خوام بدونم چه‌جوریه.
‏- تازه، تو با هر کسی می‌بوسی. ‏- ولی تو هر کسی نیستی.
‏- از یه دوستت بخواه. ‏- نه.
مطمئنم هیچ‌کس مثل تو نمی‌بوسه.
راست می‌گی.
پس حق با منه.
فقط داشتم روراست می‌بودم، همین.
باشه، تا ابد تو کنجکاوی می‌مونم.
آفرین.
‏- فقط یه بوسه. باشه؟ ‏- جدی؟
فقط یکی.
و فردا هیچ‌کدوم یادمون نمیاد.
معلومه که نه.
چشماتو ببند.
‏- این چی بود؟ ‏- همین. انتظار چی داشتی؟
‏- یه بوسه‌ی واقعی. ‏- لیا، باهام بازی نکن، باشه؟
می‌ترسی؟
یا اون‌قدرها هم که می‌گی خوب نمی‌بوسی؟
لیا...
بهتره بری بخوابی. فردا صبح کلاس داری.
اکسل...
می‌رم بیرون.
شام تو یخچاله.
می‌شه درباره‌ی اتفاقی که افتاد حرف بزنیم؟
اتفاق دیشب یه چیز عجیب بود.
جدی نمی‌گی.
جدی می‌گم، آره.
ازم بوسه خواستی، دادم و گند زدم.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم چیزا رو قاطی کنی.
من چیزی رو قاطی نکردم.
چرا، کردی.
ولی تقصیر منه.
واقعی بود.
یه بوسه‌ی واقعی بود.
قبول کن.
‏- خوبی؟ ‏- آره، آره، آره.
مطمئنی؟
نه، حالم خیلی خوب نیست.
باشه، آروم. بریم بخوابیم؟
صبح بخیر.
چطوری؟ بهتری؟
‏- استراحت کردی؟ ‏- آره.
عجله داری؟ می‌خواستم یه صبحونه‌ی خوشمزه درست کنم.
بذارش برای یه روز دیگه، باشه؟
چی شده؟
هیچی.
اکسل، من احمق نیستم.
بین تو و لیا چیزی هست؟
چی؟ نه.
باهاش می‌خوابی؟
دیوونه شدی؟
آره، من دیوونه‌ام.
معلومه.
نمی‌دونم کدوم بدتره، دروغگو یا ترسو.
می‌تونستی خبر بدی که خونه نمیای.
گفتم که می‌رم بیرون.
آره، ولی نه تا این وقت.
نگران شدم.
باشه، حالا که اینجام.
کجا بودی؟
خونه‌ی النا.
باهاش خوابیدی؟
نه، داشتیم شطرنج بازی می‌کردیم.
برو بابا.
‏- سلام کوچولو! ‏- سلام.
‏- عاشق این پلیورم! ‏- جدی؟ ممنون. آماده‌ای؟
آره. اکسل چی؟
‏- فکر کنم خوابه. ‏- باشه.
‏- خب، بریم. ‏- خواب بود. خواب بود.
‏- سلام! ‏- خوبی؟
‏- داغون به نظر می‌رسی، رفیق. ‏- خوب نخوابیدم.
چی‌کارش کردی؟ مواظبشی؟
‏- معلومه. ‏- باشه.
بریم. فردا خونه‌ی پدرومادرت می‌بینمت.
‏- قرار شد همه بریم اونجا ناهار. ‏- درسته.
‏- باشه. باشه. ‏- بریم.
‏- اونو بده من. ‏- ممنون.
یه چیزایی آوردم تا وقتی گوشت می‌پزه بخوریم.
عالی به نظر می‌رسه، مامان. خیلی وقته سالاد درست نکردی.
آره، ببینیم خوب شده. بدون نخود فرنگی، همون‌جور که دوست داری.
ممنون، مامان.
خب اولیور، از برلین خبر تازه‌ای نیست؟
نه، هیچی. دارم روزها رو می‌شمرم تا برگردم خونه.
می‌تونم تصور کنم. ما هم بی‌صبرانه منتظریم برگردی.
می‌خوای؟
معلومه، هوای اونجا افتضاحه، نه؟ می‌تونم تصور کنم.
تمام روز زیر کت‌وشلوارم ساق‌شلواری می‌پوشم، فکرشو بکن.
‏- عزیزم، تو می‌خوای؟ ‏- بله، لطفاً.
راستی اکسل، دانشگاه بهم نامه زده، رفیق.
حدود دو هفته دیگه روزهای بازدیده.
اگه اشکالی نداره، می‌شه لیا رو ببری و دانشگاه رو نشونش بدی؟
آره، معلومه، مشکلی نیست.
عاشقش می‌شی، آبجی.
ولی به کسی نگو این دوتا رو می‌شناسی.
‏- حتماً یه جنازه اونجا جا گذاشتن. ‏- نه.
‏- اغراق نکن. ‏- می‌رم دستشویی، زود میام.
مطمئنم عکساشون رو دم در زدن.
اغراق نکن. اون‌قدرها هم نبود.
داری می‌ری بیرون؟
می‌رم قدم بزنم.
فردا بازدید دانشگاه رو داریم.
باید زود بریم، دو ساعت راهه.
نمی‌تونم. هفته‌ی بعد با اولیور می‌رم.
لیا، می‌خوای قهر بمونی؟
می‌دونی داری لوس‌بازی درمیاری؟
‏- جدی؟ ‏- آره.
‏- این‌طور فکر می‌کنی؟ ‏- آره.
تو حتی نمی‌دونی من چه مرگمه.
تو بگو. چه مرگته؟
فکر می‌کنی این‌جوریم چون اون بوسه
برام معنی داشت
و فرداش با یکی دیگه خوابیدی، همینه دیگه؟
اشتباه می‌کنی.
پس این همه برای چیه؟
من همیشه عاشقت بودم.
فکر می‌کنم مسخره‌ست که وانمود کنیم نمی‌دونستیم.
لیا، این حرفو نزن.
ولی من عاشق اکسلِ شجاع شدم.
همونی که هرکاری می‌خواست می‌کرد بدون فکر کردن به عواقبش.
همونی که دنبال غریزه‌اش می‌رفت و حسی که اون لحظه داشت.
من اون‌جوری دوستت داشتم.
چون واقعی بودی.
انکار نمی‌کنم که دردم گرفت وقتی با یکی دیگه خوابیدی،
ولی از پسش برمیام، سال‌هاست همین‌جوریه.
اون بوسه‌ای که بهم دادی برای تو هم معنی داشت.
من می‌دونم و تو هم می‌دونی.
حق با توئه.
معلومه که معنی داشت.
یعنی اینکه تحریکم کردی، لیا.
یعنی مجبور شدم خودمو نگه دارم که همون‌جا لباساتو پاره نکنم.
یعنی نمی‌دونستم همچین بوسه‌ای می‌تونه وجود داشته باشه.
ولی نمی‌شه.
هیچ‌وقت نمی‌شه، لیا. به خیلی دلیل، به خاطر خیلی آدم.
می‌فهمی؟
اکسل!
فردا می‌ریم دانشگاه،
ولی من زود بیدار نمی‌شم، یکشنبه‌ست.
به نظر جای عالی‌ای برای گذروندن چهار ساله.
مخصوصاً با کاری که دوست داری.
نمی‌خوام تنها بیام.
می‌بینی، تو پنج دقیقه برای خودت دوست پیدا می‌کنی.
بهترین سال‌های عمر من اینجا گذشت، و برادرت هم همین‌طور.
راستش یه‌کم می‌ترسم.
لیا، طبیعیه که اولش این حس رو داشته باشی.
ولی می‌بینی که بقیه هم مثل تواَن.
برای اونا هم اولین باره که از خونه میان بیرون.
این خیالمو راحت نمی‌کنه.
باشه.
یه جای دیگه می‌برمت.
ولی به برادرت نگو رفتیم.
‏- باشه. ‏- خیلی خب.
و اینجا دقیقاً چی یاد گرفتی؟
اینجا زندگی کردن یاد می‌گیری.
با این یکی هیچی یاد نمی‌گیری.
لعنتی، رامون! فکر کردم تا حالا بازنشستت کردن.
منم فکر کردم دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمت.
‏- زیاد طول نمی‌کشه، نگران نباش. ‏- همیشه همینو می‌گی.
‏- همه‌چی خوبه؟ ‏- عالی. تو چطور؟
خوبم. چی می‌خوای؟
اون کوکتلی که اونجاست به اسم آرتیفکت رو می‌بینی؟
من و برادرت درستش کردیم،
با روش علمی آزمون و خطا.
نمی‌فهمم.
‏- هیچ‌کس نمی‌فهمه. ‏- شوخی باهوشانه‌ست، می‌دونی؟
این چیه؟
یه تکامله. خوشت نمیاد؟
نه.
به سلامتی.
‏- خوشم اومد. ‏- جدی؟
مامیهلاپیناتاپای.
چی؟
‏«درک نانوشته بین دو نفر
که به یک چیز فکر می‌کنن یا آرزوش رو دارن.»
یه واژه از بومی‌های پاتاگونیاست.
و یکی از موجزترین واژه‌های دنیا به حساب میاد.
همین الان همین برامون افتاد؟
شاید.
اکسل، ببخشید که همه‌چیزو پیچیده کردم.
به‌اندازه‌ی کافی مشکل داشتی، مجبور بودی منو تو خونه‌ات تحمل کنی،
و حالا این هم روش.
اسم وسط من مشکله.
این آهنگ...
‏...آهنگ مورد علاقه‌ی بلن بود.
و من. می‌شناسیش؟
نه.
وقتی خونه‌شون می‌موندم، این آهنگ رو با صدای بلند می‌ذاشتیم.
و یکیمون نقش پسره رو بازی می‌کرد
و می‌رقصیدیم، و تصور می‌کردیم رقصیدن با شاهزاده‌ی رؤیاهامون
چه شکلیه.
لعنتی، عجب دوتا وروجکی.
می‌خوای برقصیم؟
جدی می‌گی؟
رقصیدن با چشمای بسته یکی از چیزای تو فهرستت بود.
آره، درسته.
‏- باشه. ‏- خیلی خب.
بریم.
بیا، چشماتو ببند.
بذار اتفاق بیفته.
لیا، نمی‌تونم.
— ماي موويیز —
اشکالی نداره...
حالا... خواهش می‌کنم.
لیا، تو آخرش کار منو می‌سازی.
آماده‌ام.
‏- واقعاً نمی‌خوای برسونمت؟ ‏- نه، لازم نیست.
با دوچرخه می‌رم، باشه؟
‏- باشه. ‏- خداحافظ.
برات ناهار درست کردم.
ممنون.
چیزی جا نذاشتی؟
من راه می‌افتم.
همه‌ی این‌ها یه‌کم عجیبه.
عجیب به نظر می‌رسه...
‏...ولی نیست.
خداحافظ.
فکر می‌کنی با این قایق می‌شه دور دنیا رو گشت؟
معلومه.
راستش، ادگار از جمهوری دومینیکن آوردش.
‏- جدی؟ ‏- آره.
یه ماه طول کشید و کلی سختی کشید. ولی موفق شد.
بعداً می‌تونی ازش بپرسی، خودش داستانو تعریف می‌کنه.
لیا، می‌شه درباره‌ی چیزی که داره می‌گذره حرف بزنیم؟
می‌شه حرف نزنیم؟
این گزینه نیست.
پس حرف بزنیم.
به چی فکر کردی؟
چی‌کار می‌خوایم بکنیم؟
اصلاً نمی‌دونم.
می‌بینم که آماده‌ای.
نه، جدی، نه...
نمی‌دونم، فکر کنم...
‏...می‌تونیم یه مدت همین‌جوری ادامه بدیم.
همدیگه رو بشناسیم، بدون قدم اشتباه.
بعدش، خب... اصلاً نمی‌دونم. نقشه‌ای ندارم، جدی.
زیادم نمی‌خوام بهش فکر کنم، که دیوونه نشم.
پس فکر نکنیم.
نمی‌دونی این برای من چقدر پیچیده‌ست.
متأسفم.
نه نه، برعکس. تو بابت هیچی نباید متأسف باشی. فقط...
این هیچ‌وقت برام پیش نیومده.
ولی تو با هزارتا دختر بودی.
لیا، قسم می‌خورم این با هیچ‌کس برام پیش نیومده.
این برام تازه‌ست...
‏...و می‌خوام دووم بیاره.
برای توئه.
بابت اینکه منو از اون جای وحشتناک بیرون کشیدی.
ممنون که کمکم کردی دوباره خودم بشم.
دوستت دارم، لیا.
دوستت دارم، اکسل.
سلام، عشقم.
بهت زنگ زدم، ولی خاموش بود.
دیر می‌رسیم، چون بابا یادش رفت بنزین بزنه.
جدی؟ و کی یادش بود دفتر طراحی رو برداره؟
درست کنارت بود، داشتی نقاشی می‌کشیدی.
لیا، دارم یه چیز فوق‌العاده می‌کشم.
می‌دونم خوشت میاد. فرق داره، بیشتر به سبک توئه.
راستی، رنگ‌های جدیدی که برات خریدم رو دیدی؟
‏- امیدوارم ناراحت نشی. ‏- مثل همیشه.
عزیزم، راستش فقط ما سه‌تا می‌ریم برای شام شب عید خرید کنیم،
چون اولیور با اکسل قرار گذاشته یه چیزی آماده کنن...
خیلی خوشگل شدی، آبجی.
تو هم همین‌طور، داداشی.
نه، جدی می‌گم.
وقتی از اینجا رفتم پر از ترس بودم.
نمی‌دونستم چطور از پسش برمیایم.
ولی هر بار که برمی‌گردم،
بهتری.
موفق شدی، آبجی.
شاید یاد گرفتم قدر الان رو بدونم.
حرفات شبیه اکسل شده.
کلی باهاش وقت می‌گذرونم.
لیا...
خوابشون رو می‌بینی؟
بابا و مامان رو؟
نه.
فکر نکنم.
راستش هیچ‌وقت بهش فکر نکرده بودم.
منم همین‌طور.
و تلاش می‌کنم.
هر شب با فکر اونا می‌خوابم،
که شاید اتفاق بیفته.
ولی هیچی.
می‌دونی آخرین چیزی که بابا تو ماشین بهم گفت چی بود؟
یه جوک.
‏- یه جوک؟ ‏- آره.
می‌دونی یه باغبون به باغبون دیگه چی می‌گه؟
‏- «تا می‌تونیم لذت ببریم.» ‏- «تا می‌تونیم لذت ببریم.»
درسته.
حاضرم هر چیزی بدم که دوباره ببینمشون.
منم همین‌طور.
می‌رم یه نوشیدنی بگیرم. میای؟
نه، قرار گذاشتم برم خونه‌ی بلن.
‏- باشه. ‏- آره؟
‏- بعداً میام دنبالت. ‏- باشه.
تا می‌تونیم لذت ببریم.
دیگه نه.
اینجا کسی نشسته؟
اولی!
چقدر خوبه که می‌بینمت!
‏- چطوری؟ ‏- عالی. تو چطور؟
‏- عالی. ‏- اومدی دیدن یا موندگاری؟
نه، هنوز سه ماه اونجا کار دارم.
ولی انگار حال خواهرم بهتره،
پس رفتن دیگه این‌قدر درد نداره.
آره.
بشین.
ممنون.
اینجا چی‌کار می‌کنی؟
آبجو خنک تو یخچال هست.
چطور تونستی این‌کارو با من بکنی؟
اولیور...
عاشقشم.
این دیگه چه کوفتیه؟
‏- می‌فهمی چی‌کار کردی؟ ‏- من واقعاً عاشقشم.
اگه عاشقش بودی، نمی‌ذاشتی این اتفاق بیفته!
می‌دونی چی بهم گفت؟
که نمی‌خواد بره دانشگاه.
که می‌خواد اینجا پیش تو بمونه.
یه ساله ازش دورم،
مثل دیوونه‌ها کار می‌کنم، و حالا تو پیدات شده و همه‌چیزو خراب کردی.
به عواقبش فکر کردی؟
چی می‌شه وقتی اوضاع سخت شه
و ولش کنی، مثل هر چیزی تو زندگی؟
و من باید بیام تیکه‌هاشو جمع کنم؟
هیچ‌وقت حسی که به اون دارم رو نداشتم.
به خودت گره‌اش نزن، اکسل.
‏۱۹ سالشه.
باید زندگی کنه.
باید بره دانشگاه،
آدم ببینه، تجربه کنه، زندگی کنه.
اگه واقعاً دوستش داری، اینو ازش نگیر.
نمی‌دونم می‌تونم یا نه.
اینو بهم بدهکاری.
بهت اعتماد کردم.
ازت خواستم مواظبش باشی.
لیا مهم‌ترین چیز تو زندگی منه...
‏...و تنها چیزی که برام مونده.
هیچی اون‌جوری که فکر می‌کردیم پیش نرفت.
نه.
لیا...
من و تو یه روز اتفاقی تو یه بار همدیگه رو ندیدیم.
من شماره‌ات رو نخواستم.
هیچ‌وقت قرار نذاشتیم.
هیچ‌وقت دست تو دست هم تو خیابون راه نرفتیم.
هیچ‌وقت دم خونه‌ات منتظرت نموندم که ببوسمت.
مشکل ما...
‏...همه‌ی آنچه هرگز نبودیمه.
و نمی‌خوام کسی باشم که تو رو از برادرت جدا می‌کنه.
نمی‌خوام محکومت کنم به زندگی کردنِ زندگی من.
اشتباه می‌کنی.
این من بودم که محکومت می‌کردم.
تبدیل می‌شدم به کوله‌باری که هیچ‌وقت نمی‌تونستی از دوشت برداری.
یا حداقل، نه بدون اینکه هردومون زخمی بشیم.
من با موندن اینجا چیزی برای از دست دادن ندارم.
اولیور دوستم داره...
‏...و با گذشت زمان، قبول می‌کرد که پیش تو بمونم،
ولی فکر نکنم اگه این اتفاق می‌افتاد تو رو ببخشه.
و حالا،
برای کامل کردن مسیرم،
باید از اینجا دور بشم.
از جاها دور بشم...
‏...از خاطره‌ها...
‏...تا شاید، یه روزی، دوباره بتونم از اینجا لذت ببرم.
خیلی دلم برات تنگ می‌شه...
منم همین‌طور...
ممنون که کمکم کردی حس کنم.
نه.
ممنون.
اگه امروز اینجام، این‌جوری،
به لطف توئه.
خیلی به هم کمک کردیم.
خیلی دوستت دارم، می‌دونی.
هیچ‌وقت با هیچ‌کس اون‌جوری که با تو بودم نمی‌شم.
هیچ‌وقت همچین حسی رو تجربه نمی‌کنم.
می‌دونم.
چون منم نمی‌کنم.
من می‌رم...
من می‌مونم...
مادرم منو برای همچین لحظه‌ای آماده کرده بود.
به من قدرت داد که ارزشم و عشقی که حقمه رو خودم تعیین کنم،
بدون اینکه لازم باشه از چشم کسی جز خودم ببینمش.
حالا یه زندگی تازه شروع می‌کنم،
دور از هر چیزی که بودم و هر چیزی که می‌خواستم.
بدون اینکه بدونم می‌تونم اکسل رو فراموش کنم یا نه،
عشق افلاطونیم.
اولین عشقم.
رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال